logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Wpływ nauki Zaratustry na biblijny światopogląd

    Zaratustra i Jego nauka

    Od najdawniejszych czasów zoroastrianizm — starożytna wiara Aryjczyków, której wyznawcy czcili Ahúrá Mazdę, Boga, Wielkiego Duchowego Dobroczynnego Geniusza, charakteryzującego się Jasnym Nieograniczonym Umysłem i Jego świetlistych Świętych Nieśmiertelnych, który walczy z Angra Mainju, Ponurym, Złym i pełnym frustracji Umysłem. — odegrała kluczową rolę w historii starożytnej myśli religijnej i filozofii klasycznej.

    Zoroastryzm był znany na Zachodzie od wieków. Mądra postać starożytnego aryjskiego Nauczyciela Zaratustry pojawiła się w klasycznych źródłach greckich; Zoroastrianizm, w osobie 3 magów lub mędrców pojawił się także w Nowym Testamencie (Mt 2: 1–12),zafascynował i pobudził wyobraźnię europejskich umysłów od Nietzschego po tych, którzy zajmowali się twórczym słowem - Wordsworth.

    Podczas okresu żydowskiego oświecenia lub haskali pod koniec XVIII i na początku XIX wieku istniało wiele powodów, dla których „oświeceni” żydowscy uczeni znani jako maskilim zapoznali się ze starożytną wiarą aryjską.

    Tu można wspomnieć o tzw. okresie perskim krytycznej epoce w biblijnej / żydowskiej historii. Po podboju Bliskiego Wschodu przez króla Cyrusa Wielkiego w VI wieku według ery umownej Żydzi przeszli pod perskie panowanie, które trwało przez wieki. Z wyjątkiem krótkiego przerywnika po podbojach Aleksandra Macedońskiego w IV wieku według ery umownej. Żydzi babilońscy byli poddani kolejnej starożytnej dynastii irańskiej, która rządziła przed długi okres historii. W tym okresie napisano wiele ważnych ksiąg biblijnych. Co więcej, centralne dzieło w kanonie żydowskim, jakim jest Talmud Babiloński, został napisany w pobliżu Ctesiphon, która była zimową stolicą dynastii Sassanidów.

    Talmud babiloński zawiera wiele zapożyczonych słów indoeuropejskich / perskich oraz liczne odniesienia do królów, którzy byli wyznawcami i zwolennikami Zaratustry, przywódców religijnych oraz odnosi się do wielu aspektów życia kulturalnego i religijnego w Mezopotamii rządzonej przez irańskich zoroastrian. Co więcej, głównych wierzeń żydowskich NIE znaleziono w Torze, które rozwinęły się w czasach postbiblijnych, takie jak te dotyczące życia pozagrobowego, angelologii, nadejścia przyszłego Zbawiciela, wielkiej bitwy u kresu czasu, wynurzenia się nowego wszechświata, zmartwychwstania zmarłych i otrzymania nowego świecącego przyszłego ciała. WSZYSTKIE pojawiają się w żydowskiej tradycji dopiero po tym, jak Żydzi byli pod panowaniem persów.

    Jednak biblijni apologeci składający się głównie z ewangelicznych chrześcijan mają niezachwianą wiarę, że eschatologia i anorologia Zaratustry nie mogły wpłynąć na późniejsze biblijne księgi i wyznawany światopogląd.

    Nie mogą też zaakceptować wpływu nauki Zaratustry na myśl grecką, co przyznali sami greccy filozofowie.

    Dlatego ci biblijni apologeci przebrani czasem za uczonych cały czas uparcie nalegali na obniżenie wieku starożytnego aryjskiego Nauczyciela na 600 lat przed wojnami trojańskimi (około 1700-1800 według daty umownej, jak donosili prawie wszyscy starożytni pisarze greccy;) 600 lub nawet 300-100 przed datą umowną?. Co niektórzy z nich nawet sugerowali, że Zaratusztra był sługą lub uczniem żydowskiego Nehemiasza. To tłumaczy, dlaczego tak uporczywie upierają się przy tym, twierdząc nawet, że Cyrus Wielki, i cała dynastia Achemenidów lub Partów nie byli nawet Zoroastrianami.

    Niestety, ŻADNE z takich POBOŻNYCH lub wręcz KAZANIOWYCH ŻYCZEŃ, nie zmieni faktu, że idee życia pozagrobowego, Zbawiciela, Królestwa Bożego czy zmartwychwstania, NIE znajdują się w TORZE i pojawiają się WYŁĄCZNIE w tradycji żydowskiej podczas lub po OKRESIE PERSKIM.

    Węgierski Maskil (żydowski uczony), Alexander Kohut, który wśród swoich innych dokonań zredagował i znacznie rozszerzył klasyczny słownik talmudyczny z XI wieku, Arukh, i wypełnił go perskimi etymologiami, był zafascynowany zoroastryjską angelologią i „demonologią” i przedstawił wiele wspólnych elementów między perskim / zoroastriańskim systemem i jego żydowskim odpowiednikiem.

    Austriacki talmudysta Isaac Hirsch Weiss wymienił szereg krytycznych obszarów, w których, jak argumentował, rabini przyjęli praktyki perskie. W innych miejscach Weiss twierdził, że znalazł oznaki oporu-przypadki, w których rabini ustanowili praktyki specjalnie w celu wykluczenia pewnych „persianizmów” w praktyce i interpretacji.

    Najbardziej radykalną i kolorową postacią zaangażowaną w eksplorację zoroastrianizmu był „ostry” galicyjski maskil o imieniu Joshua Heschel Schorr. Schorr chciał radykalnie zreformować judaizm, poddając go zasadom logiki i racjonalistycznemu podejściu. Schorr widział w Zoroastrianizmie starożytną aryjską moc. Widział również, że jakakolwiek paralela, którą znalazł między Zoroastrianizmem Awesty a Starym Testamentem lub Talmudem, była oznaką zepsucia biblii hebrajskiej i powodem wycięcia i reformy.

    System nazewnictwa aniołów w tradycji żydowskiej NIE ISTNIAŁ przed perskim okresem zoroastryjskim. Widzimy na przykład, że anioły zostały po raz pierwszy nazwane w ten sposób w księdze Daniela (książka skompilowana podczas perskiego wygnania). Nazywanie istot duchowych „aniołami” miało wielkie znaczenie w starożytnej religii persów, wyznających zoroastrianizm. Sam Talmud opowiada, że: „Szemot HaMal'akhim„Alu Lahem MiBavel”- Nazwa „anioły” powstały w Babilonie.

    Talmud w rzeczywistości posiada zapożyczenia imion wielu duchowych bytów, czyli aniołów z okresu zoroastrianizmu perskiego, takich jak: Mitra zwany Metatronem w Talmudzie, Aszszm, demona gniewu w zoroastrianizmie zwanego Ashmedai (Asmodeusz), król żydowskich demonów w Talmudzie, Añgrá lub Ahriman, Zły Umysł w nauce Zaratustry zwany Agrat, król demonów i jeden z czterech duchów odpowiedzialnych za praktykowanie sakralnej prostytucji, który łączy się z archaniołem Samaelem w Talmudzie i wiele innych ….

    W zoroastrianizmie frustracje i wrogość wobec Ahura Mazdy przez Angra Mainju są okazywane w różny sposób i są manifestowane przez Dewy (Daevs), okrutne w postępowaniu z człowiekiem złe i mściwe istoty duchowe, pasożytujące na naturze ludzkiej.

    Talmud interpretuje to i stwierdza, że demony są liczniejsze niż proch ziemi; Masekhet Berakhot 6, Midrash Tehillim 17, Tanhuma itp. W zoroastrianizmie wyrzucanie w nocy jedzenia lub ustalanie praw dla społeczeństwa przez władców jest uważane za świętokradztwo i symbol karmienia Dewów (Dævów). Masekhet Megillah 3 stwierdza, że w nocy nikt nie może ofiarować ani otrzymać ręki drugiej osoby (z obawy przed złym duchem). W pismach aryjskich; podróż ducha osoby sprawiedliwej po fizycznej śmierci prowadzi do bezgranicznego światła; Midrasz Tehillim twierdzą, że prawi mieszkańcy Raju są tak świetliści, jak gwiazdy itp.

    Prawda jest taka, że Tora lub pięć ksiąg Mojżesza obejmują filozofię skoncentrowaną na człowieku, która łączy świętowanie tożsamości etnicznej z przestrzeganiem wartości i idei skoncentrowanych na człowieku. Fakt ten nie uchodzi uwadze wielkich kapłanów i uczonych Nauki Zaratustry i świętych Pism aryjskich. Tora, jeśli jest badana obiektywnie, ma wyraźnie niemetafizyczne podejście, zgodnie z którym moc żydowskiego ducha albo żydowskie stanowisko jest ucieleśnieniem JEDNEGO BOGA w historii.

    To religia, która tworzy wspólną mitologię narodu żydowskiego. Tora używa języka teistycznego, ale czyni niewiele w stosunku do metafizycznych stwierdzeń, które niewierzący uznaliby za niewłaściwe. Judaizm Tory jest prawdopodobnie przykładem paradygmatu ewolucji kultury i tradycji, które mogą obejmować religijność bez wiary w życie pozagrobowe lub świat, który nadejdzie.

    To samo zjawisko możemy zaobserwować w chrześcijaństwie, które wyłoniło się z judaizmu, a którego podstawowe koncepcje i artykuły wiary, w całym tego słowa znaczeniu, zostały zapożyczone z nauki Zaratustry. Nie występuje w nich żaden element, który mógłby stanowić "dodatkowe objawienie" Boga.

    Z drugiej strony Zaratustra NIE przyjmuje filozofii skoncentrowanej na człowieku w swojej nauce, nie znajdziemy też takich stwierdzeń w świętej Aweście. Śmiertelność człowieka jest czymś, co należy przezwyciężyć i rozwinąć w coś znacznie lepszego i jaśniejszego. Śmiertelny człowiek jest liną, związaną między bestią a boską wspaniałą mocą-mostem nad otchłanią… w śmiertelnym człowieku wspaniałe jest to, że jest mostem, a nie celem. Nauka i filozofia Zaratustry dotyczy triumfu siły woli, triumfu umysłu/ducha, odysei świadomej siły. Wszechświatem nie rządzą nieuchronne prawa mechaniczne; zamiast tego rządzą nim relacje mocy między ograniczoną i nieograniczoną świadomą energią, wolą-wiedzą i umysłem/duchem.

    A ponieważ moce umysłu / ducha staną się wyzwolone; narodzi się nowe ciało fizyczne, nowy, wspaniały wszechświat i nowa era nieograniczonego i wiecznego postępu. Święta Awesta to poetyckie wizje, prowokowanie do myślenia i szczere wołania do Boga Mądrości aryjskiego geniusza myśli i rozumowania, Zaratustry z odległych tysiącleci.

    Rodzaj wiary i duchowości, której uczy Zaratustra, jest siłą najwyższego geniuszu, dobroci i bezgranicznego umysłu / ducha działającego w tym i innym wszechświecie ducha, co przejawia się w zawsze fascynującej odysei świadomości na różnych etapach rozwoju i wiecznego postępu.

     


    « Powrót do Spisu Tematów