logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Różnice

    Różnica pomiędzy Bogiem Ahura Mazdą a innymi bogami , jest taka, że objawił się jako Pełnia Dobra, Wszechwiedzący i Wszechmocny będąc jednocześnie bytem niewidzialnym. Bytem tak doskonałym w swoim działaniu, który nie potrzebuje pośredników takich jak duchy czyste, znane pod pojęciem aniołów.

    Księga Sprawiedliwości (zwana także Księgą Życia) rejestruje wszystkie akcje, uczynki ludzi na ziemi, które po 1000 leciu staną się jawne w dniu Sądu po dokonanym wcześniej zmartwychwstaniu ludzi.

    Hebrajska idea Mesjasza, przejawia się wizją Mesjasza Króla, Króla Przyszłości, bardziej w kontekście politycznym niż transcendentalnym, Uniwersalnym.

    Kult lub adoracja Boga Ahury Mazdy od samego jego początku nie opierał się na wizerunkach tak Boga, jak i duchów czystych (potocznie zwanych aniołami). W przeciwieństwie do Świątyni Żydowskiej Króla Salomona (Księga Ezechiela 8, 8-16).

    W roku 539 król Perski Cyrus zdobył Babilonię. Jego rząd opierał się na teokracji Zoroastriańskiej.

    Cyrus wydał zgodę na budowę Świątyni, która wg danych została ukończona w 516 roku po licznych oporach ze strony Żydów.

    W 350 roku p.n.e. wielka liczba Żydów została zmuszona do posłuszeństwa Cyrusowi wskutek ich wygnania, jak notują to rozdziały z Pism Izajasza 44 i 45. W tych samych Pismach czytamy że również sami kapłani perscy podszywali się pod kapłanów Żydowskich (Izajasza 66,21).

    Faryzeusze posiadali pełną władzę ustanawianiu prawa, pisania świętych ksiąg. Niektórzy z nich jak Daniel, współpracowali z władzami perskimi. Persowie jako istniejące Imperium wpłynęli w dość istotny sposób na teologię Żydowską, Prawo, historię łącznie z językiem.

    Politeizm i monoteizm

    Twierdzenie, które jest podtrzymywane przez Żydów że istnieją od epoki Mojżesza tj od 13 wieku p.n.e., nie wytrzymuje ani próby czasu ani tez nie wspierają tego dane historyczne. Ta niezgodność historyczna eliminuje wszelkie nieporozumienia w kwestii objawienia Bożego, jakoby Bóg objawiał się w różnych okresach czasu, i poprzez takie objawienie uczynił doskonalą oraz jedyną religię Żydowską.

    Dane historyczne wskazują jednoznacznie że Żydów w okresie około 1500 lat p.n.e. charakteryzował wysoko rozwinięty politeizm, czyli wielobóstwo. Używane przez Żydów jak i wielu współczesnych chrześcijan termin „Elohim” wyraźnie wskazuje na bogów, widoczne to jest w szczególności w Księdze Rodzaju 1,26, gdzie występuje „Uczyńmy człowieka”. W Księdze Rodzaju 3,22 mówi:” Oto człowiek stał się taki jak My”. Wiele tekstów wskazuje również na czczenie przodków przez Żydów.

    Kiedy Żydzi weszli do ziemi Kananejskiej i zajęli się rolnictwem, używali mniej wojowniczego boga Jehowy/ Jahwe i zaczęli się zwracać do Baala, Anat, Isztar i Aszery. Ich kult rozciągnął się również na zwierzęta (1 Księga Królewska 12,28, Ezechiela 8,10).

    W jakimkolwiek okresie historii, gdziekolwiek nie spojrzymy Żydzi zawsze byli politeistami, wierzyli w wielu bogów.

    Trzeba bardzo uważać w interpretacji wielu tekstów, deklaracji, wyznań skierowanych na wiarę w Jednego Boga danego regionu, nacji, czy obszaru. Każdy z tych narodowych, czy plemiennych, regionalnych bogów, zawsze będzie Jeden. Zła interpretacja może spowodować powstanie tezy monoteistycznej jako wiary w Jednego Boga. Ten właśnie błąd popełniło jakby nie było chrześcijaństwo, religia muzułmańska i zaraz obok nich judaizm. To wskazuje się na różnicę pomiędzy Jedynym i Prawdziwym Żyjącym Uniwersalnym Bogiem, nie pochodzącym z wierzeń etnicznych.

    Wiele zapisów starego Testamentu może świadczyć o wierze monoteistycznej, na które trzeba bardzo uważać pod wieloma względami. Raz, że zamieszczone teksty mogły być pisane przez autorów, którzy w przeszłości mogli mieć kontakt z rzeczywistymi wyznawcami monoteizmu, dwa, że mogli uznawac monoteizm okresowy, czyli obranie jednego z bogów wśród posiadanego panteonu i obranie właśnie jego jako boga jedynego.I właśnie w tym świetle powinno rozpatrywać się owe teksty.

    Żydzi z epoki sprzed Izajasza wiele razy traktowali Jehowe/ Jahwe jako boga wszystkich.

    Idea Jednego Boga przyszła do Żydów znacznie później, piszą o tym Pisma Izajasza 43,10-13 i Pisma Jeremiasza 10:1-16.

    Pierwszy raz Żydzi spotykają się z Jedynym Bogiem w momencie pojawienia się w ich historii króla Perskiego Cyrusa. Dziś wiemy że Pisma Izajasza są podzielona na dwie części , od 40 do 55 jest traktowana jako część II zwana Drugim Izajaszem (prorok żyje w tym czasie wraz Żydami na wygnaniu w Babilonie).

    Natura Boga dla Żydów przyjęła inną radykalną postać na wygnaniu. Natura Boga którego się adoruje staje się znacznie ważniejsza dla adorującego.Bóg etniczny, wskazuje że w każdym niemal istniejącym plemieniu, narodowości istnieją również bogowie, którzy dla rodowitych mieszkańców jest jeden i prawdziwy. Widać więc w jaki sposób idee monoteizmu mogą ulec zmianie.

    Judaizm posiada dwa przeciwstawne punkty które są nie do pogodzenia jednym z nich jest nacjonalizm drugi monoteizm. Monoteizm przyjęty przez naród Żydowski stoi niejako w sprzeczności pomiędzy owym charakterystykom monoteistycznym z racji tego że Boga Wszechmogącego i Jego Objawienie należy głosić na całym świecie i nie można go zamknąć w ramy narodowej tradycji lub tylko do określonego terenu lub nacji – Cyt „Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego! Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela” (Pisma Mateusza 10,5-6) oraz „Lecz On odpowiedział: Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela” (Pisma Mateusza 15,24) podaje pismo Nowego Testamentu, czy nie istnieje tu wyraźne zaprzeczenie rzeczywistego monoteizmu związanego z Prawdziwym i Jedynym Bogiem?

    Przed wprowadzeniem monoteizmu przez Żydów ich bóg był bogiem etnicznym krwawym, mściwym, zazdrosnym, wzbudzał lęk i przerażenie. Po zakończeniu wygnania okazał się już innym bogiem, dobrym doskonałym, który już coraz mniej potrzebował pośredników. Przestał być bogiem El Shaddai Abrahama, bogiem góry, stał się Bogiem Uniwersalnym, idealnym czyli Ahura Mazdą.

    Historie które można wyczytać w Księdze Rodzaju bazują w dużej mierze na nauce i objawieniu Zoroastry. Ta teza była już znana w 1853 roku opublikowana przez niemieckiego naukowca Dr. Friedrich'a Spiegal. Wpływy zoroastrianizmu dochodziły do ekstremalnych wyników. Zmieniła się forma pisania przez proroków, którzy swoim stylem przypominali pisarzy królów perskich.

    Pełne posłuszeństwo Żydów urzędnikom jak i kapłanom perskim może być dość łatwo udowodnione w Biblii.

    Atrakserksesa proszono o modlitwy Żydowskie. Zorobabel był gubernatorem perskim w Judei, jak podaje Księga Aggeusza 2,23.

    Król Dariusz jest czczony i szanowany ale zajmuje niejako 2 miejsce zaraz po Cyrusie, który w Pismach Izajasza 45, 1 jest nazwany pomazańcem (w j.hebrajskim Mesjaszem w j. greckim Chrystusem).

    W Starym Testamencie istnieje setki słów które są słowami perskimi.

    Ezdrasz, Nehemiasz i Daniel pisali oryginalnie w języku aramejskim, który był oficjalnym językiem Imperium Perskiego.Stary Testament był pisany, jeśli chodzi o jego najstarsze dostępne wersje w tym właśnie języku, czyli aramejskim.

    Istniejąca wersja przykazań jak również rozdziały poświęcone i mówiące o dodatkowych przepisach Prawa, nie występują w najstarszych rękopisach i zostały one dodane przez kapłanów Żydowskich, znanych jako Lewici w okresie po wyjściu z niewoli.

    Istnienie tych przepisów lub przypisywanie ich autorstwa mojżeszowi było by historycznym absurdem z racji tego że przepisy te nigdy nie były przestrzegane i praktykowane były raczej ignorowane.

    Inną kwestią jest zapis owych przepisów, w jakim języku mogły zostać spisane skoro, bardzo wątpliwa postać jaką był Mojżesz, nie znał hebrajskiego mówionego w ziemi kananejskiej.

    Prawa odczytywane przez Ezdrasza (opis w Pismach Ezdrasza w Starym Testamencie) wskazują na zaginioną część Awesty, Świętej Księgi Żywego objawionego Słowa Bożego.Nie jest czymś dziwnym że Żydom wprowadzono doktrynę monoteizmu. Wiemy na dzień dzisiejszy kiedy to miało miejsce. W 397 roku Ezdrasz, pisarz nadworny króla Perskiego Ezdrasz zostaje wysłany aby tłumaczyć pisma Izraelowi. (Księga Ezdrasza 7,10)

    Ezdrasz był Największym Kapłanem i Sędzią nad Izraelem, który służył królowi który był monoteistą. Ten to Ezdrasz wprowadził do Izraela monoteizm.

    Ezdrasz w tej misji mógł liczyć na hojne wsparcie ze strony króla, miał 7 dni na wyjaśnienie Pism.

    Zdziwieniem dla izraelitów była treść Pism, płacząc dostrzegli że wcześniejsze nadane im Prawa przez tych którym ufali, wierzyli i naśladowali były zupełnie odmienne od tych które posiadali, a które przypisywano Mojżeszowi. Treść Prawa odczytywana przez Ezdrasza, kompletnie się różniła od posiadanej przez nich, widząc że bóg w którego wierzyli, nie był tym o którym słyszą. Rytuały oczyszczenia, podzielenie zwierząt na czyste i nie czyste były identyczne jak w Aweście.

    Obie Księgi posiadały mieszaninę norm etycznych i naturalnych. Od tamtego czasu Tora, pod nadzorem Ezdrasza zaczęła być czytana w Judei.

    Faryzeusze i Saduceusze

    Po zdobyciu Jerozolimy przez wojska Aleksandra w 332 roku , oddziaływanie persów dobiegło końca. Od tego czasu aż do 73 roku n.e Żydom dano wolność wyznawanej religii, z wyjątkiem okresu hellenistycznego od 198 ery umownej aż do 165 roku e.u Rada Żydów zwana Sanhedrynem została ustanowiona aby rozwiązywać kwestie religijne. Powstały więc dwa ugrupowania Faryzeuszów i Saduceuszów. Do czasów narodzin Mesjasza, Saduceusze zwani czystymi, wierzyli i utrzymywali stare Prawo a ich bogiem na nowo stał się rodzimy, narodowy bóg.

    Saduceusze w większości składali się z Żydów podczas gdy Faryzeusze tworzeni byli również przez Persów.

    Oba stronnictwa nie żywiły do siebie zbytniej sympatii.Pisma Izajasza w rozdziale 66:19-21 nawiązuje do kapłanów Zaratustry, gdyż tylko oni w tamtym okresie historii znani byli z wędrówek misyjnych, głosząc Jedynego i Prawdziwego Boga.

    To ten moment historii wpisuje się zasadniczo w ukształtowanie nauki Żydowskiej, jeśli chodzi o wykładnię i zasady wiary saduceuszy, gdyż wyznawali oni w rzeczywistości wiarę Zaratustry.