logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Pochodzenie Słowian

    https://zoroastryzm.do.am/

     

    Etnogeneza

    Część 1

    Źródła badań etnogenezy Słowian


    Historia i tradycje ludów słowiańskich; odniesienia do Słowian w niesłowiańskich źródłach pisanych; dane językowe.

     

    Zanim zaczniemy mówić o Słowianach jako grupie etnicznej, konieczne jest wyjaśnienie znaczenia niektórych terminów etnolingwistycznych. Termin „ludzie” często rozumieją w kategoriach językowych, kulturowych, czy też w kontekście społeczno-politycznym i historycznym. Jednak słowo ludzie jako termin nie jest zbyt precyzyjny, ponieważ ma kilka znaczeń. Właściwszym pod tym względem wydaje się pojęcie ethnos, etniczność.

    Ethnos (z greckiego ethnos oznacza „plemię, ludzie”) to historycznie ustanowiona społeczność ludzi, żyjąca według stablinych: zbiorów jasno określonych ideałów, wspólnych cech, kultury (w tym języka) oraz mentalności, która realizuje wcześniej ustalone wzory zachowań według przekazanych wartości danej grupy kształtujące styl życia danej grupy. To również świadomość jedności, różniącej się od innych, używanie symboliki określającej aspekty życia społecznego i duchowego. Znaki każdej grupy etnicznej i czynniki edukacji są różne.

    Tworzenie grupy etnicznej odbywa się na podstawie jedności terytorium i działalności gospodarczej. Znakami odróżniającymi etniczność danej grupy i oddzielającymi ja od innych grup są język, sztuka ludowa, zwyczaje, obrzędy, tradycje, normy zachowania, nawyki, to znaczy takie elementy kultury, które są przekazywane z pokolenia na pokolenie i ostatecznie tworzą określoną kulturę etniczną. Każda grupa etniczna charakteryzuje się własną samoświadomością etniczną. Słowianie to największa grupa powiązanych z językiem grup etnicznych we wschodniej i południowo-zachodniej Europie, zjednoczonych przez wspólne pochodzenie. W zależności od bliskości językowej i kulturowej Słowianie dzielą się na trzy duże grupy: wschodnią, zachodnią i południową.

    Słowian zachodnich – Serbołużyczan, Polaków, Czechów i Słowaków.

    Słowian wschodnich – Białorusinów, Rosjan, Ukraińców i Rusinów.

    Słowian południowych – Boszniaków, Bułgarów, Chorwatów, Czarnogórców, Macedończyków, Serbów i Słoweńców.

    Etymologiczne studium nazw krajobrazów, roślin, dzikich i domowych zwierząt, ptaków i ryb może wiele powiedzieć o terytorium zamieszkiwanym przez Słowian w starożytności. Badania pokazują, że we wszystkich językach słowiańskich dominują i wystepuje słowiańskie nazewnictwo związane ze strefami leśnymi i leśno-stepowymi: jezioro, bagno, staw, las sosnowy, las, dąb, brzoza, osika, jesion, orzech ... niedźwiedź, lis, wilk , ryś, jeleń, gęś, łabędź, kaczka, kruk, sum, okoń, lin, jaź, szczupak itp.

    We wszystkich słowiańskich językach wystepuje słowo lipa , co oznacza tę samą roślinę. Najprawdopodobniej to słowo istniało już w języku przedsłowiańskim, a przodkowie Słowian żyli tam, gdzie rosła lipa.

    Zarys historyczny

    Kultura słowiańska


    Ostatnio z różnych miejsc często można usłyszeć o połączeniu umiejętności etniczno-kulturowych, społecznych i postaw duchowych. Jednak cechy etniczne, które odróżniają jedną kulturę od drugiej, zaczęły mówić znacznie wcześniej, a chodzi o cechy każdego narodu, przemawiające w każdym czasie. Kiedy jedna grupa etniczna zaczyna się realizować jako odrębny naród, różniący się od innych narodów i kiedy zaczyna ukazywać swój naród w sposób różniący się od innych narodów, wówczas pojawia się ktoś, kto wskazuje za pomocą odpowiednich parametrów, że „nie jesteśmy tacy jak wszyscy inni” i wyjaśnia „dlaczego takimi nie jesteśmy”.

    Narodowa tożsamość Słowian nasiliła się w drugiej połowie XVIII i trwa do dziś. W tym czasie miały miejsce fale ruchu wyzwolenia narodowego wśród Czechów, Słowaków, nas Polaków, a następnie wśród Bułgarów, Serbów, Chorwatów, Słoweńców. Dominacja imperialna zaczęła być postrzegana jako coś negatywnego, od czego należy się oddzielić i co należy wyeliminować, ale jedną rzeczą jest oddzielić się od innych, drugą, połączyć się ze sobą.

    Dla oddzielających się ważne było to, aby ci drudzy zrozumieli: że ten naród jest silnym ludem, dlatego jest godny niezależności i należy się z tym liczyć. Pomysły zjednoczenia Słowian są ciągle w powietrzu. Są albo ekspansywne, podbijające, wyzwalające, oświecające lub przyjazne. W drugiej połowie XVII wieku Chorwat Jurij Kriżanicz wpadł na pomysł stworzenia całkowicie słowiańskiego języka. W XVIII wieku tu i ówdzie słychać było głosy o wielkiej społeczności Słowian, mówiących o ich historycznych tradycjach, kulturze. W latach 30. i 60. XIX wieku powstały różne grupy słowiańskie, w tym także środowiska nacjonalistyczne, które z jednej strony miały orientację polityczną, z drugiej kulturową i edukacyjną. Działalność tych pierwszych powodował powstawanie silnych ruchów społeczno-politycznych i kulturowych.

    Naukowcy krok po kroku zbierają i klasyfikują starożytne rękopisy, starożytne zabytki, przedmioty życia słowiańskiego, folkloru, kompilują wszelkiego rodzaju opisy etnograficzne, studiują i porównują języki słowiańskie.

    Tylko niektórzy ludzie w możliwy sobie sposób promują tożsamość narodową Słowian, stoją na straży praw ludów słowiańskich żyjących w potężnych imperiach XIX wieku (austro-węgierski, osmański, rosyjski), mówią o potrzebie pamiętania o swoich korzeniach i kultywowania idei wspólnoty. Idee jednych z nich ucieleśniają dziennikarstwo, drugich fikcję, w których autorzy starają się odzwierciedlić cechy narodowe poszczególnych ludów słowiańskich i ogólnie słowiaństwa.

    Na uniwersytetach powstają wydziały słowiańskie, których członkowie aktywnie uczestniczą w gromadzeniu i analizie materiałów etnograficznych, językowych i kulturowych.

    Solidne podstawy naukowe zostały teraz objęte badaniami słowiańskimi, opartymi nie na słabym poczuciu jedności, ale popartym faktami kulturowymi, językowymi i historycznymi.

    Kultury archeologiczne Słowian jako źródło poszukiwań słowiańskiego Domu Rodowego


    Poszukiwania archeologiczne przeprowadzono w ostatnich dziesięcioleciach w oparciu o teorię autochtoniczną natury Słowian.

    Archeologia wywodzi się ze stanowiska, że byty etniczne różnią się między sobą nie tylko językiem, ale także kulturą; społeczność językowa łączy się ze społecznością etnograficzną, która wyraża się w materialnych pozostałościach przeszłości, w tzw. kulturach archeologicznych.

    Kultura archeologiczna jest stabilnym zestawem cech charakterystycznych dla pozostałości po pewnym okresie rozwoju społeczeństwa.

    Należą do nich:

    -Obrzędy pochówku;

    -Powtarzające się kształty biżuterii;

    -Akcesoria odzieżowe;

    -Charakterystyczne rodzaje narzędzi, broni, sprzętu gospodarstwa domowego;

    -Szczególne cechy w aranżacji mieszkań i osad;

    -Formy ceramiczne.

    W różnym czasie naukowcy odkryli kilka kultur archeologicznych, które w pewnym stopniu korelują ze Słowianami. Kultury te charakteryzują życie różnych grup etnicznych na różnych etapach rozwoju. Najwcześniejszy etap — protosłowiański — sygnalizowany przez archeologów to V tysiąclecie przed nastaniem ery chrześcijańskiej. W Europie Środkowej i Wschodniej istniało kilka powiązanych kultur (jak uważają niektórzy badacze, niektóre z nich były wieloetniczne), zajmujące dość rozległe terytorium).

    W głębi tych kultur zaczęły powstawać pewne elementy, które później stały się charakterystyczne dla Słowian i niektórych innych narodów Europy.

    Początki Słowian

    Gdzie ich szukać?


    Kiedy Słowianie po raz pierwszy wyłonili się jako grupa etniczna?

    W historii wielu badaczy slawizmu historycy, językoznawcy, etnografowie i archeolodzy zadało sobie to pytanie. Nawet teraz nie wszystkie tajemnice historii zostały rozwiązane.

    Aby zbliżyć się do ich rozwiązania, trzeba wziąć pod uwagę dane ze wszystkich źródeł, które informują o Słowianach.

    Do źródeł badań etnogenezy Słowian zaliczamy:

    - historię i tradycje ludów słowiańskich;

    - odniesienia do Słowian w niesłowiańskich źródłach pisanych;

    - dane językowe;

    - dane archeologiczne, kultury archeologiczne.

    Na podstawie tych danych ustalonych w różnym czasie naukowcy byli w stanie stwierdzić, że we wczesnym okresie istnienia Słowianie zajmowali określone terytoria.

    Według źródeł archeologicznch obszary osadnictwa Słowian znajdowały się w regionach:

    - Uralu,

    - Dunaju,

    - Karpat,

    - Wisły,

    - Dniepru,

    Arkaim i Arkona

    Starożytne miasta wiedzy, wiary i sprawiedliwości

    Domy Rodowe Słowian

    Wspólna Tradycja Duchowa i zwyczaje

     

    Korzystając z wyżej wymienionych źródeł, naukowcy zastanawiali się nad ustaleniem dwóch słowiańskich Domów Rodowych, a stosowane przez nich metody badawcze wskazują, że historia ich istnienia sięga kilku tysięcy lat. Najwcześniejsze prace naukowe na temat Rodowego Domu Słowian, znajdujemy w opracowaniach historyków z XVIII i XIX wieku. Historycy, chorwaccy, rosyjscy i polscy doszli do wniosku, że Domem Rodowym Słowian były obszary Dunaju i Bałkanów.

    Jeden z głównych historyków słowiańskich, czeski naukowiec P.I. Shafarik uważał, że Rodzinny Dom Słowian znajdował się w sąsiedztwie pokrewnych plemion Celtów, Niemców, Bałtów i Traków. Jego zdaniem, które zostało poparte przez innych historyków, Słowianie w starożytności zajmowali ogromne połacie Europy Środkowej i Wschodniej.

    Na przełomie XIX i XX wieku. Profesor A.A. Szmatmatow rozwinął ideę dwóch starożytnych obszarów – Domów- Słowian: obszaru, w którym rozwinął się język prasłowiański (pierwszy Dom Przodków) oraz obszar, który plemiona prasłowiańskie zajmowały w przeddzień przesiedlenia w Europie Środkowo-Wschodniej (drugi Dom Rodowy).

    Wynika to z faktu, że początkowo społeczność bałtycko-słowiańska wyróżniała się na tle grupy indoeuropejskiej, która była autochtoniczna na terytorium Bałtyku. Po upadku tej społeczności Słowianie zajęli terytorium między dolnymi granicami Niemna a Zachodnią Dźwiną (pierwszy Dom Rodowy). To tutaj, jego zdaniem, rozwinął się język słowiański, który następnie stał się podstawą wszystkich języków słowiańskich.

    Vistula, czyli Wisła, tworzyła Drugi Dom Rodowy.

    Tutaj Słowianie dzieli się na dwie gałęzie: zachodnią i wschodnią.

    Gałąź zachodnia wkracza w obszar rzeki Łaby i staje się podstawą współczesnych ludów zachodniosłowiańskich; Po upadku Cesarstwa Hunów (druga połowa V wieku ery umownej) gałąź południowa została podzielona na dwie grupy: jedna zasiedliła Bałkany i Dunaj (podstawa współczesnych ludów południowosłowiańskich), druga-Dniepr i Dniestr (podstawa współczesnych ludów wschodniosłowiańskich). Najpopularniejszym stwierdzeniem wśród lingwistów o Rodowym Domu Słowian jest Wisła-Dnieper. Według naukowców takich jak M. Fasmer (Niemcy), F.P. Filin, S. B. Bernshtein (Rosja), V. Georgiev (Bułgaria), L. Niederle (Czechy), K. Moshinsky (Polska) itp., Rodowy Dom Słowian znajdował się między środkowym biegiem Dniepru na wschodzie a górnymi odcinkami Zachodniego Bugu i Wisły na zachodzie, a także od górnego Dniestru i Południowego Bugu na południu do Prypeci na północy.

    Stąd ojczyzna Słowian jest definiowana przez nich jako współczesna północno-zachodnia Ukraina, południowa Białoruś i południowo-wschodnia Polska, zaznaczając regiony Górnego i Dolnego Śląska. Opierając się na przekazach historyków czasu rzymskiego i danych językoznawczych, w szczególności toponimii, L. Niederle bardzo dokładnie określa obszar osadnictwa słowiańskiego z początku pierwszego tysiąclecia ery umownej.

    Jego zdaniem, znajdowało się ono na północ i północny wschód od Karpat, na wschodzie dotarła do Dniepru, a na zachodzie, górnego biegu Warty. Jednocześnie zauważa, że zachodnie granice obszaru słowiańskiego mogą wymagać przesunięcia na Łabę, jeśli badania archeologiczne potwierdzą powiązania miejsc pochówku z miejscami pochówku typu łużycko- śląskiego.

    F.P. Puchacz określa obszar osadnictwa Słowian między Bugiem Zachodnim a Środkowym Dnieprem. Opierając się na danych lingwistycznych i poza lingwistycznych, oferuje periodyzację rozwoju języka przedsłowiańskiego. Pierwszy etap jest początkowym etapem tworzenia podstaw słowiańskiego systemu językowego. Na drugim etapie zachodzą poważne zmiany fonetyczne w języku przedsłowiańskim, ewoluuje jego struktura gramatyczna i rozwija się zróżnicowanie dialektów. Trzeci etap zbiega się z początkiem powszechnego osadnictwa Słowian, co ostatecznie doprowadziło do podziału jednego języka na odrębne języki słowiańskie. Ta periodyzacja w dużej mierze odpowiada głównym etapom historycznego rozwoju wczesnych Słowian na podstawie archeologii.

    Według SB Bernsteina, na zachód do Odry, na północ do jeziora Ilmen, na wschód do Oki, na południe do Dunaju i Bałkanów, miało miejsce dalsze przesiedlenie Słowian z regionu Wisły-Dniepru. S.B. Bernstein popiera hipotezę A.A. Shmatmatova o początkowym podziale Słowian na dwie grupy: zachodnią i wschodnią; z tego ostatniego grupy wschodnie i południowe wyróżniały się jednocześnie. To wyjaśnia wielką bliskość języków wschodniosłowiańskich i południowosłowiańskich oraz pewną izolację, w szczególności fonetyczną, zachodniosłowiańską.

    Etnogeneza Słowian był wielokrotnie poruszany przez B.A. Rybakova. Jego koncepcja jest również związana ze stwierdzeniem Wisła (Vistula) -Dniepr i opiera się na jedności terytoriów słowiańskiej grupy etnicznej przez okres co najmniej kilku tysiącleci: od Odry na zachodzie do lewego brzegu Dniepru na wschodzie. Historia Słowian B.A. Rybakova zaczyna się od epoki brązu.

    O. Trubaczow argumentuje swoją hipotezę faktami językowymi i poza lingwistycznymi. Uważa, że po pierwsze, postęp Słowian, najpierw na północ, a potem na południe, wpisuje się w ogólny proces przesiedlania ludów w Europie. Po drugie, potwierdzają to zapisy kronikarza Nestora. Po trzecie, Słowianie południowi zajmowali obszary związane z rzeką Dunaj. Jednocześnie nazywają Słowian Zachodnich i Wschodnich Wendami i Antami.

    Sam etnonim, Słowianie O. N. Trubetskoy, odnosi do leksemu i interpretuje je jako „wyraźnie mówiące”, to znaczy mówiące w jasnym, nieobcym językiem. Po czwarte, w dziełach folklorystycznych Słowian Wschodnich często wspomina się o rzece. Dunaj, który O.N. Trubaczow uważa za zachowaną żywą pamięć o Dunaju. I tak Trubaczow uważa, że „południowy zasięg Wisły i Odry w przybliżeniu pokrywa się z północnym obrzeżem środkowego pasma naddunajskiego”, a obszar pierwotnego zasiedlenia Słowian pokrywa się z obszarem pierwotnego zasiedlenia rodzimego języka indoeuropejskiego.

    Naukowcy przedstawiają coraz więcej dowodów, że Dom Rodowy Słowian, jest ściśle związany z dwoma wielkimi centrami duchowymi, Arkaim, jako miejscem Matką oraz Arkoną.

    W szczególności G.A. Chaburgaev uważa, że plemiona przedsłowiańskie powstały w wyniku połączenia plemion zamieszkujących tereny zachodniego Bałtyku, w regionie północnej Polski i plemion irańskich zamieszkujących regiony rzeki Desny.

     


    « Powrót do Spisu Tematów