logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Obrzędy i Praktyki

     

    Zwyczaje i obrzędy Świętego Kręgu Ognia

    Prostota ceremonii lub obrzędów, o których pisał i nauczał Zaratustra, jest ubogacana zewnętrznymi symbolami i gestami, mającymi pomóc w zrozumieniu doniosłości danego obrzędu.

    U Zoroastrian nie ma obowiązkowych postów lub okresów postu, które Zaratustra potępił jako niezgodne z Bożym zmierzeniem, jeśli chodzi o jasność i trzeźwość umysłu.

    Nie ma też zwyczaju prowadzenia życia monastycznego czy też zakonnego. Nie ma praktyk umartwiających, które są sprzeczne z Bożym ideałem miłości. Oprócz braku powtarzających się modlitw, litanii, jest żywe uczestnictwo i jego przezywanie odczytując poszczególne teksty Mądrościowe i pouczające.

    Naszym naturalnym kadzidłem, które jest stosowane przez niektóre religie, jest zapach natury, poprzez którą czcimy Stwórcę. Nie ma miejsca na misteria wiary, gdyż to, co Bóg Mądrości objawił poprzez Zaratustrę, jest zupełnie wystarczające do życia i rozwoju.

    Nie udziela się sakramentów jako znaków wtajemniczenia, gdyż po raz kolejny, Awesta zawiera wszystko, co jest potrzebne do zrozumienia istoty i sensu życia.

    Nie ma u Zoroastrian sakralnych posiłków czy rytualnych obmyć w postaci chrztu.

    Nie czcimy ciał niebieskich, słońca, księżyca czy gwiazd. Są one dziełami stworzenia Ahura Mazdy..

    Nie używamy, jak to jest w przypadku współczesnych Zoroastrian irańskich, wizerunków Zaratustry, bo jest to jedynie jego niedoskonałe wyobrażenie. Naszym zdaniem jest to powielanie nauki katolickiej.

    Wspólnota według Świętej Awesty jest tworzona przez dwie lub trzy osoby, jest to znane również z tekstów nowego testamentu: gdzie dwaj lub trzej zgromadzają się w imieniu moim; te słowa wypowiedziano tysiące lat przez pojawieniem się nowo testamentowej postaci nazywanej przez chrześcijan Jezusem.

    Święty Krąg

    Wierzący lub inaczej naśladowcy Drogi Zaratustry zbierają się w miejscu rezów, tworząc krąg wokół rozpalonego Świętego Ognia, który Zaratustra nazywał też Ołtarzem.

    Od zadęcia w róg rozpoczyna się święte zgromadzenie Zoroastrian Słowiańskich.

    - strażnik ognia przygotowuje i rozpala ogień.

    - jedynie Strażnik Ognia (jeśli jest obecny) ma prawo dokładania do ognia.

    Do ognia można dokładać tylko drewno, zabronione jest wrzucanie śmieci czy odpadków.

    Przy zapaleniu ognia kapłan przewodniczący obrzędowi wypowiada słowa:

    «Niech Święty Ogień Boga Mądrości, rozwija naszego ducha, naszą kreatywność, pogłębi naszą wiarę oraz stale towarzyszy nam na drodze do doskonałości i świętości do Królestwa naszego Ojca». Kontynuując:

    «Tak jak płomienie unoszą się do góry, taki niech naszym celem będą wyżyny Dobrej Myśli, Dobrych Słów i Dobrych Czynów. Niech Święty Ogień rozżarzy w nas pragnienie wysiłku w krzewieniu Dobra. Jak szary popiół znika, tak niech znikają nasze błędy i potknięcia. Jak dobry ogień nas ogrzewa, tak niech ideały nauki Bożej ogrzewają ducha poszukujących Dobra».

    Zalecenia:

    Święty Ogień powinien być rozpalany zapałkami, zabrania się używania zapalniczek lub środków łatwopalnych.

    Jeśli to możliwe miejsca Rezów (modlitw) powinny być stałe.

    Nowi naśladowcy-uczniowie

    Nowe osoby wstępujące na Drogę Zaratustry podczas ceremonii przyjęcia dokładają w obecności kapłana do ognia kawałek drewna jako znak jedności, przyjaźni i osobistego przymierza z Bogiem Mądrości, zobowiązując się do dążenia za Prawdą, kroczenia w Prawdzie i świadczenia o niej wzorem Zaratustry.

    Świętego Ognia nie można zagasić w sposób automatyczny, lecz czekać, aż zgaśnie samoistnie. Niestety, nie posiadając stałego miejsca oddawania czci Bogu Mądrości, trzeba każdorazowo rozpalać ogień.

    Po zakończeniu obrzędu powinno zachować się w ciągu kolejnych kilku minut ciszę.

    Błożenie dzieci

    Rodzice/rodzic trzymający dziecko na rękach stojąc przy Świętym Ogniu w obecności kapłana, proszą o słowa błożenia dla dziecka. Ten zwyczaj jest również znany z wczesnej tradycji Słowian, który został adaptowany z Zoroastrianizmu.

    Udzielanie ślubowania małżeńskiego

    Kapłan uczestniczy jako świadek, który zachęca do budowania wspólnoty nowej rodziny. W ceremonii ślubnej jest używany Pierścień Przymierza trzymany tak przez kapłana, jak i przez przyszłych małżonków. Jest to najstarsza tradycja Zoroastrian, która przetrwała u niektórych dzisiejszych tradycyjnych etnicznych grup m.in nordyckich.

    Są również obrzędy świąteczne wynikające z kalendarza, który został odtworzony na podstawie przekazów Awesty.

    Przyjęcie do kapłaństwa

    Jeśli jest dostępny kapłan Zoroastrian, wszystkie czynności są wykonywane przez niego. W przypadku jego braku, każdy może dokonywać czynności rozpalenia ognia, czy też udzielania błożenia na określonych zasadach. Do kapłaństwa może zostać przyjęta osoba po odpowiednim przygotowaniu i znajomości Świętej Awesty historii oraz tradycji.

    Kandydat do kapłaństwa powinien być świadom odpowiedzialności spoczywającej na nim z racji reprezentowania najwyższych danych człowiekowi wartości.

    Nie może pobierać żadnych opłat z tytułu posługi Pasterskiej.

    Powinien prowadzić skromne życie dzięki własnej pracy. Tzw. celibat, nie ma absolutnie miejsca, choć istnieje opcjonalność dla tych, którzy są o tym wewnętrznie przekonani.

    Jak wiadomo, większość tekstów z nowego testamentu, chociażby listy Pawła do Tymoteusza mówiące o zaletach Pasterskich, są bezpośrednim nawiązaniem do tekstów Awesty mówiących o kapłaństwie.

    Ceremonia udzielenia funkcji kapłańskich zawiera:

    - przyrzeczenie bycia Sprawiedliwym;

    - ślubowanie wierności Prawdzie;

    - rzetelne wykonywanie posługi według zaleceń Nauki Zaratustry;

    - niedopuszczenie do skażenia własnego ducha i umysłu kłamstwami i fałszywymi naukami;

    Jako symbol sprawowanej posługi Pasterskiej otrzymuje się pierścień lojalności, róg zwoływania zgromadzenia oraz kielich w którym zapłonie Święty Ogień Mądrości, który nowy kapłan weźmie do nowej lub nowych wspólnot. Tę ceremonię nazywamy poświęceniem kapłańskim, popularna nazwa znana wszystkim to święcenia kapłańskie, z tradycji katolickiej.

    Pomoc w uwolnieniu od złych duchów

    To z jednej z ksiąg Świętej Awesty pochodzą tzw.egzorcyzmy, odprawiane dziś i nieco skomercjalizowane. W naszym przekonaniu do wielu negatywnych przypadłości określanych mianem zniewolenia duchowego przyczyniło się chrześcijaństwo, korzystając z błędnie i nieodpowiedzialnie przetłumaczonych ksiąg, określanych mianem świętych.

    Wpływy złych mocy, duchów czy też zwierzchności duchowych, mających za cel niszczenie człowieka znane już było w starożytnym Babilonie, Egipcie i u protoplastów narodu Żydowskiego.

    Kształtujące się chrześcijaństwo, przejmując znaczną część systemu wierzeń i tradycji tych religii, przejęło również wiele sił, mocy (czy jak kto woli negatywnych energii), które zaczęły na nowo odradzać się z powodu niedbałości pasterskich, błędnych wspomnianych powyżej tłumaczeń biblijnych.

    Święta Awesta przypisuje wszelkiemu krzywdzącemu człowieka bóstwu lub duchowi, synonim wszelkiego zła. Tym samy w świetle Awesty Jehowa lub Jahwe jest uznany za czynnik szkodzący ludzkości, a tych, którzy mu oddają cześć, uznaje za bezrozumnych i naiwnych.