logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Miłość do Boga Mądrości

    Obok daru miłości, jednym z najcenniejszych darów, którym możemy cieszyć się darem pomysłów. Awesta przedstawia w sposób dość jasny jego wypowiedzi na ten temat.

    Ludzie czasami się spierają na temat, czy nauki Zaratustry są filozofią, czy religią. Filozofia w tym przypadku oznacza „umiłowanie mądrości”. W starożytności i choćby jeszcze obecnie wśród Zoroastirian irańskich czy hinduskich jest religią nazywaną dawniej Mazda jasną, co oznacza dosłownie kult Mądrości, co w opinii Zaratustry znaczy dosłownie, służyć z miłością.

    Jego, czyli zrozumienie Zaratustry Boga jest uosobieniem mądrości.

    Zaratustra mówił, iż religia jest ciągłym poszukiwaniem prawdy, Prawdy dla dobra samej Prawdy. Religie, mogą tę drogę poszukiwań znacznie wydłużyć lub zniekształcić, co jest największym prawdopodobieństwem, wikłając się w sprawy tego świata, tracą Prawdę z horyzontu.

    „Tak długo, jak będę w stanie i jak będę silnym, tak długo będę poszukiwać prawdy. Prawdy, czy Cię ujrzę i jak toczę bój o ... dobre myślenie ...”

    W jego słowach często pada słowo "Prawda" jako cel zadania do wykonania. Jednak słowo to w oryginalnym języku to Asha, którego znaczenie jest o wiele głębsze niż Prawda. Asha zostało przetłumaczone na różne języki jako "prawda" "sprawiedliwość" "dobroć", hojność, miłosierdzie, a także "naturalny porządek rzeczy". Można się zastanawiać: jak jedno słowo może mieć tak wiele różnych znaczeń. Odpowiedź polega na zrozumieniu światopoglądu Zaratustry.

    Dla Zaratustry świat materialny lub fizyczny oraz świat umysłowy i duchowy przynajmniej w naszej obecnej rzeczywistości stanowią dwie uzupełniające się części jednego projektu. Świat materialny lub fizyczny nie jest ani iluzoryczny, ani sam w sobie zły, aby zostały odrzuconymi.

    Wyjątkowy porządek wszechświata (którego nawet zaburzenie jest częścią) - od wspaniałego blasku galaktyk, po funkcjonowanie najmniejszych komórek, są tak samo celebrowaniem boskości, jak miłujący duch czy prawdomówny umysł. Dzięki temu zrozumieniu światopoglądu Zaratustry możemy zacząć rozumieć znaczenie ashy, przedmiotu naszych poszukiwań.

    Asha dosłownie oznacza "to, co jest dobre". "To, co jest dobre " dla świata materialnego lub fizycznego, to jest w rzeczy samej prawda, prawa rządzące wszechświatem-prawa fizyki, chemii, biologii, astronomii naturalnego porządku rzeczy.

    W abstrakcyjnym świecie idei "to, co jest dobre" jest prawidłowe, a prawda, to co jest słuszne.

    W Mowach Zaratustry, co jest dobre, zawiera takie pojęcia jak dobroć, sprawiedliwość, współczucie, hojność, troskę, dobroczynność, miłosierdzie-wszystko to jest częścią tego, co pasuje, do idealnego porządku rzeczy w świecie umysłu i ducha.

    W istocie Asha oznacza prawdziwą lub idealną kolejność rzeczy we wszystkich aspektach naszej obecnej rzeczywistości fizycznej i duchowej.

    I to jest celem naszych poszukiwań-poszukiwań prawdy, prawdziwego porządku rzeczy, w światach zarówno umysłu, jak i materii naukowej prawdy, prawdy filozoficznej, prawdy społecznej, prawdy duchowej i oczywiście tego, co jest prawdziwe również w naszych relacjach ze sobą, ze swoim środowiskiem i otaczającymi nas ludźmi.

    Jak widać, nie ma jednego słowa w tłumaczeniu, które pojmuje pełne znaczenie terminu Asha. Ważne jest wiedzieć, znać pełne znaczenie tego terminu, czyli to, co pasuje do świata umysłu i materii.

    Dla Zaratustry, prawda, Asha jest atrybutem boskości. Religia jak wspomniano wyżej, jest ciągłym dążeniem do prawdy. A niejako bronią wybraną w tym poszukiwaniu, jest kolejny boski atrybut-dobry umysł, lub dobre myślenie-co Zaratustra określił jako-rozumem i inteligencją, które czynią dobro.

    Poszukiwanie i zrozumienie prawdy jest niezbędnym pierwszym krokiem, ale to nie wystarczy. Musimy także przynieść i przenieść prawdę do życia, uczynić ją częścią naszej rzeczywistości, doświadczyć jej, wybierając nasze myśli, słowa i działanie.

    Zaratustra uczy, że w wydarzeniach i okolicznościach naszego życia stajemy przed wyborami. Z każdym wyborem udoskonalamy prawdę lub ją opóźnimy. Włącznie brak wyboru, jest wyborem. Zaratustra sugeruje, jak powinniśmy dokonywać wyborów.

    Mówi:

    1. Powinniśmy słuchać tego, co inni mają do powiedzenia;

    2. Powinniśmy zastanowić się nad sprawą z wyraźnym, trzeźwym umysłem i niezależnym osądem;

    3. By następnie dokonać wyboru, który będzie "dobroczynny" - hojny, dobry, prawdomówny;

    Słuchaj swoimi uszami najlepszych rzeczy, mów tak by ... dobrobyt właściwie wybrał …

    Zaratustra nie nakazuje, byśmy słuchali wszystkiego bez kwestionowania i pytania o właściwe zrozumienie danej kwestii. Nawet kiedy odmawiał rezy do Boga Mazdy (modlił się) prosił o prowadzenie samego Boga poprzez dobre myśli, prosił, by Bóg go poinstruował.

    Mówiąc: „Prowadź mnie poprzez Dobre Myśli, we właściwym kierunku, by były zgodne z Twoją wolą i moim językiem.”

    Moi Drodzy,

    Podobnie jak prawda, dobre myślenie jest także boskim fakultetem. Dobrym myśleniem jest to, jak Mądry Pan komunikuje się z nami. Zgodnie z nauką Zaratustry, dopiero wtedy, gdy myślimy o sobie, dokonując wyborów, popełniamy błędy i uczymy się z naszych błędów, ewoluujemy na wyższe poziomy zrozumienia, abyśmy bliżej zrozumieli Prawdę.

    Oczywiście, z wolnością wyboru rodzi się odpowiedzialność za życie z konsekwencjami naszych wyborów.

    W naukach Zaratustry tzw. piekło nie występuje w zwykłym znaczeniu, jak jest to przedstawiane przez chrześcijaństwo. Uczy On, że sposób, w jaki nasza rzeczywistość jest uporządkowana, Asha, o której zostało napisane powyżej, obejmuje tę doskonałą sprawiedliwość, która rodzi Prawo Konsekwencji, że będziemy zbierać w naszym życiu to, co zasiewamy, że czynione przez nas dobro lub zło wróci do nas z powrotem, lecz nie jest to żadne prawo tzw. Karmy.

    Ważne jest jednak, aby zrozumieć, że celem Prawa Konsekwencji nie jest kara. Jej celem jest oświecenie, uświadomienie i w końcu dojście do dojrzałości. Biorąc pod uwagę zdolność do rozumowania, gdy doświadczamy "złych" konsekwencji naszych błędnych wyborów, zwiększa się nasze zrozumienie i współczucie, tak że nie podejmujemy takich wyborów ponownie, ale nie z obawy przed karą, ale dlatego, że nasze nowe Zrozumienie informuje nas o naszych preferencjach.

    Zapada decyzja z naszej strony, że nie będziemy dokonywać takich wyborów ponownie, ponieważ nie otrzymaliśmy spodziewanych rezultatów. Krótko mówiąc, w rozwiązywaniu problemu zła, myśl Zaratustra nie skupia się na karze lub przebaczeniu.

    W jego myślach nie ma pojęcia potępienia.

    Zaratustra koncentruje się raczej na eliminowaniu zła, zmieniając umysł od wewnątrz, jako część procesu ewolucyjnego myśli, odnowy. Tu jako przykład można podać tekst z chrześcijańskiego listu Pawła, gdzie nawołuje do zmiany umysłu, myślenia [tekst ten, jest całkowicie inspirowany nauką Zaratustry].

    Czynnikami, które powodują takie zmiany, to:

    1) zdolność do zrozumienia;

    2) słuchanie innych (wiedza nabyta);

    3) wrodzona mądrość (mądrość, która jest wewnątrz nas);

    4) efekty edukacyjne Prawa konsekwencji;

    5) innym ważnym czynnikiem jest wzajemna, miłująca pomoc, między człowiekiem a Bogiem, człowiekiem a człowiekiem.

    Oczywiście, nie wszystkie problemy i trudności, których doświadczamy, są konsekwencjami wcześniejszego zachowania. Jeśli w naszym życiu doświadczamy duchowego rozwoju lub ewolucji w kierunku kompletności i perfekcji, jak uczy Zaratustra, to oznacza, że musimy doświadczyć wielu różnych doświadczeń w tym procesie uczenia się i doskonalenia, który ma być zrealizowany. Trudności, które doświadczamy, te zewnętrzne, jak i wewnętrzne, są ogniem, które oczyszcza złoto.

    Zastanówmy się przez chwilę, o określeniu przez Zaratustrę boskości.

    Dziś jesteśmy przyzwyczajeni do myślenia w kategoriach życzliwego monoteizmu- wiary w jednego Boga.

    W jego czasach było inaczej. Żył w erze, gdy ludzie czcili wielu bogów [politeizm] - niektórych z nich określił jako "groźnych" innych jako "nienawistnych"[Hymny Zaratustry].

    Z jego Mów wiemy, że kapłani i książęta jego czasów połączyli siły w skorumpowanym i opresyjnym sojuszu, tak aby ludzie jego czasów zostali w zasadzkę świeckiego autorytetu połączonego z autorytetem kapłanów, który wywierał swą kontrolę na strachu przed Okrucieństwem dominujących bogów lokalnych.

    Zaratustra patrzył na ten panteon groźnych i okrutnych lokalnych bogów, którzy uciskali ludzi. W poszukiwaniu prawdy, wykorzystując swój własny rozum i inteligencję, stwierdził, że nie są godni uwielbienia. Obnażył ich z "boskości". Powiedział, że tylko Istota czystej dobroci, kochająca, prawdomówna, inteligentna może być uważana za boską, godną uwielbienia, istotnym krokiem w poszukiwaniu Boga przez człowieka.

    Jest również znaczące, że chociaż Zaratustra opisuje prawdę i dobre myślenie jako atrybuty boskie, widzi je też w człowieku (choć w mniej niż idealnym stanie), wskazując zdolność człowieka do znacznego zbliżenia się bycia doskonałym. W tym tekście istnieje również podobieństwo do tekstu znajdującego się w pismach/listach Pawłowych nowego testamentu, gdzie jak możemy zauważyć, również istnieje nawiązanie do dążenia do świętości. Tekst ten znajduje się tam nie przez przypadek, podobnie jak znaczna część treści listów nawiązujących do sprawiedliwości, widoczna staje się inspiracja Awesty.

    Forma, by zbliżyć się do tego stanu, jest prosta, ale głęboka. Według Zaratustry cel i droga do celu są takie same. Osiągamy doskonałość, czcząc Mądrego Boga i Pana naszymi osiągnięciami i czynionym dobrem. Zbliżamy się do doskonałości poprzez Jego wyznawanie Prawdą i dobrym myśleniem. Zbliżamy się do doskonałości poprzez dobre myślenie, poszukując i rozumiejąc prawdę. Odwołując się do Mądrego Pana i jego boskich cech, Zaratustra mówi o tej formie kultu: "... będę zawsze czcić, Mądrego Boga , Prawdą [Asha] i najlepszym myśleniem ..." Z Hymnów Zaratustry.

    " ... będę służył Bogu Mądrości dobrym myśleniem ..." Z Hymnów Zaratustry

    I najciekawsze są jego spostrzeżenia, że wykonujemy te czynności w świątyni życia, z naszymi myślami, słowami i działaniami. Tak jak artysta używa farb do wyrażania swoich idei, tak też nasz materialny świat jest matrycą, przez którą wyrażamy i przywracamy do życia Boską Prawdę i Dobre Myślenie.

    Krótko mówiąc, Zaratustra uczy nas, abyśmy czcili Mądrego Boga, wprowadzając Jego boskie cechy do każdego aspektu naszej materialnej rzeczywistości, z każdą myślą, słowem i działaniem, w domu, w pracy, w środowisku akademickim, w rządzie, w naszym traktowaniu ludzi, w naszym traktowaniu naszego środowiska. Zgodnie ze wzorem służącym do uwielbienia, ponieważ wyrażamy boskie wartości poprzez materialne słowa i działania, nie możemy posuwać się naprzód, duchowo, i nie czynić równocześnie postępów w stosunku do naszego materialnego świata, czyniąc to lepszym miejscem. Ciekawy paradoks, ujawniający współzależność wszystkich rzeczy i konieczność kochania, pielęgnowania i pielęgnowania każdej części tej wzajemnie połączonej całości.

    Tak więc dla Zaratustry istniał dwojaki cel życia: rozwijać duchowo siebie, tworząc i stwarzając naszymi wyborami, boskimi wartościami Boga Mądrości, dopóki dobro nie zostanie dobrze osadzone. Czyniąc to, doskonalimy siebie, stając się jednością z Bożym zamiarem, stajemy się uczestnikami procesu udoskonalania naszego świata.

    To prowadzi nas do idei nieba Zaratustry. Dla niego niebo jest stanem bytu, który zostaje osiągnięty, kiedy osobistą pracą nad sobą zbliżymy nas jak to tylko możliwe do Bożych atrybutów, stając się widocznymi dla ludzi jako czystą dobrocią, uosobieniem mądrości. W Mowach Zaratustry jedna z metafor określająca Mądrego Boga i Jego boskich atrybutów jest Światłość i Chwała. Tak więc im więcej zbliżamy się do Niego i rozwijamy naszego ducha i dobre myśli, tym bardziej wypełniamy się Jego Światłem, i tym samym więcej Światła otrzymuje świat wokół nas.

    W Literaturze Zoroastriańskiej istnieje bardzo piękne określenie nieba, a nazywa się miejsce z niekończącymi się światłami, inaczej Dom Pieśni.

    Podsumowując:

    Droga Zaratustry to sposób patrzenia na naszą rzeczywistość, sposób życia, który jest ponadczasowy.

    Istotą Jego nauczania jest:

    Że przez całe życie stoimy przed wyborami;

    Że powinniśmy wykorzystać naszego ducha i umysł w poszukiwaniu prawdy, tego, co słuszne i dobre, we wszystkich aspektach naszej rzeczywistości i wybierając ją z pełnym zaangażowaniem z każdą myślą, słowem i działaniem, angażując świat, a nie odrzucając, doskonaląc nasz świat i siebie, aż staniemy się częścią miejsca niekończących się Świateł, Domu Boga Mądrości.

    Przyjmijcie moje pozdrowienia,

    Ratu,

    Strażnik wiary i tradycji Zoroastrian Słowiańskich