logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Chrześcijaństwo i Paweł

    My Example

    Chrześcijaństwo (takie jakie znamy) w dużej mierze opiera się na naukach Saula (Pawła) z Tarsu. Większość Ksiąg (listów) jest jego autorstwa.

    Paweł jak zapewniają jego osobiste listy i zwierzenia: obrzezany w ósmym dniu, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, w stosunku do Prawa – faryzeusz (list do Filipian3,5)

    Uważny czytelnik dostrzeże tu manipulacje, gdyż pokolenie Beniamina nie miało nic wspólnego z hebrajczykami (Żydami), Żydzi posiadali inną koncepcję boga niż izraelici, Jehowa/Jahwe był bogiem Żydów, izraelici posiadali koncepcję Boga bez określonej formy, kształtu, Ducha Doskonałego.

    Ta koncepcja towarzyszyła im bardzo długi czas. Poza tym, Paweł posiadając obywatelstwo rzymskie, wskazuje że był dzieckiem z nieprawego łoża, gdyż matką z pewnością była Żydówka lecz ojcem(patrząc na obywatelstwo rzymskie) rzymianin. Więc wg Prawa nawet Mojżeszowego, matka Saula, popełniła coś co było zabronione wiążąc się z poganinem (rzymianie uchodzili za pogan). Więc z dużą dozą wątpliwości można sądzić że Saul, czyli Paweł, pobierał nauki u Gamaliela.

    W Pismach Mateusza rozdziale 23, 1-36 Syn Boży wyraża swoja opinię na temat Faryzeuszy, warto prześledzić jaką opinię Faryzeusze mieli wśród ludu.

    Jego nawrócenie było dla pozostałych uczniów bardzo wątpliwe, Dzieje Apostolskie 9,26

    W Liście do Galacjan Piotr przybył do Antiochii żeby poprawić błędne nauczanie Pawła i powstałą niemiłą sytuację spowodowaną jego nauczaniem.To samo zdarzyło się przy spotkaniu z Apostołami , Dzieje Apostolskie 21,21

    Przypatrując się obiektywnie nauczaniu Pawła można dojść do przekonania, że jego nauczanie odbiega w dużej mierze od nauczania jakie miało mu zostać dane przez osobiste objawienie.

    Warto zwrócić uwagę, że w w trzech pierwszych Pismach ewangelicznych Mateusza, Marka i Łukasza nie pojawia się w żadnym miejscu koncepcja ani tez określenie Logos'u czyli Słowa. Pojawia się ono jedynie w Pismach Jana. Dlaczego? LOGOS . Logos to znaczy rozum świata , słowo , myśl , prawo, i jest również nawiązaniem do teologii Zoroastriańskiej, czyli esencji Boga i przejawem objawiania się ludziom.

    Biorąc pod uwagę różnorodność tekstów i manuskryptów jednym z nich jest znaleziony około 1945 roku zbiór nieznanych jak dotąd Pism i różnych wydań manuskryptów w treści podobnej do owych Kanonicznych.

    Mowa tu o Kodeksie z Nag Hammadi (Codex) , którym żaden z kościołów się nie zainteresował i w sumie to nie wiadomo dlaczego.

    Jeżeli chodzi o Pisma Mateusza, Marka, Łukasza i Jana, pojawiły się one wszystkie między końcem II a początkiem III wieku, choć i w tym przypadku istnieją kontrowersję jeśli chodzi o czas pojawienia się tych Pism ułożonych w formie znanej obecnie. Prowadzono wiele dyskusji nad Pismami Jana z Patmos, znanymi jako Apokalipsa. Wątpliwości te trwały dość długo bo do około 5 wieku, kiedy to została włączona oficjalnie do Kanonu Pisma Świętego.

    Wszystkie one zostały spisane przez ludzi, którzy nie znali osobiście Nauczyciela z Nazaretu. W samych Pismach trzech autorów występują różnice w kwestiach historycznych jak i interpretacji, nie wspominając już o rozdziałach, jak choćby Pism Marka, gdzie koniec jego pisma jest wstawka datowaną na znacznie późniejszy czas niż to podają oficjalnie teologowie tak katoliccy jak i protestanccy.

    Rzeczą wzbudzającą wiele ciekawości i jednocześnie kontrowersji jest fakt że imię biblijnego Mesjasza jest również efektem zmian jakie zostały dokonane przez pierwszych katolickich skrybów (tłumaczy), gdyż jak wiadomo że w Starym Testamencie występuje imię, tytuł, określenie Emmanuel, w Nowym Testamencie pojawia się Jezus, które z imieniem Mesjańskim nie ma w sumie nic wspólnego. Tym zagadnieniem zajmiemy się nieco dalej.

    Inną ciekawostką jest zapożyczenie przez autorów odpowiedzialnych za spisywanie pierwszych kopii Nowego Testamentu orzecznictwa i nazw związanych z niektórymi wydarzeniami, Jednym z nich jest zapis o Legionie (opętany w którym był Legion) , który jest określeniem militarnym wywodzącym się z Legionów rzymskich.

    Ale wracając do tematu początkowego.

    Jak wiadomo Paweł, śledząc jego misyjny szlak przechodził wiele okolic, regionów na których bardzo silnie był skoncentrowany kult boga Mitry, uważany przez Zoroastrian jako bałwochwalczy.

    Wiele licznych podobieństw pomiędzy tym kultem możemy znaleźć w listach Pawła, które do niego nawiązują w sposób pośredni lub bezpośredni. Kult mitry był powiązany z astrologią babilońską i greckim bogiem Perseuszem. Do Tarsu kult Mitry przyszedł jeszcze przez Pawłem. Wspólnoty chrześcijańskie, wierząc Pawłowi zaczęły przyjmować stopniowo wszystkie nauki głoszone przez Pawła i z czasem wyodrębniła swój własny kult, wskazujący na niedzielę. Wiadomo jest że nauka Pism Nowego Testamentu wskazuje na Sobotę.

    Późniejszym wpływem na rozwój doktryny chrześcijańskiej, z której wyodrębnił się katolicyzm, były wpływy Zoroastrian.

    Kapłani zwani w Nowym Testamencie magami lub królami.

    Pierwszą wzmianką na temat trzech pojawiających się przed nowo narodzonym dziecięciem postaci jest Mateusz.

    Historia trzech Króli, „Magów” aż wreszcie kapłanów pojawiła się w tekście Mateusza 600 lat po śmierci Nauczyciela z Nazaretu.

    Magowie w rzeczywistości nie byli magami i nie byli Żydami, byli Kurdyjskimi kapłanami/ misjonarzami Zoroastry.

    Kiedy chrześcijaństwo przyjęło oficjalne struktury w Imperium Rzymskim, tekst o pokłonie Mędrców ze Wschodu, uczyniono krok po kroku obowiązującym rytuałem wśród rządzących królów, jednakże zmieniono osobę z narodzonego w żłobie niemowlęcia, funkcję tę przyjęli kolejni papieże.

    Bardzo ważnym faktem jest to, że żaden z historyków wczesnego chrześcijaństwa w żadnym miejscu nie wspomina o dalszej historii Trzech Mędrców, jak to że wrócili do „siebie”. Trzeba tu zauważyć, że tekst ten również ma swoja „własną historię”, którą można tu datować na 3 do 5 wieku naszej ery! Czyli po okresie Cesarza Konstantyna.

    Owi Trzej Mędrcy, o których wspomina Pismo, mogli być pierwszymi misjonarzami. Znaczącym tu jest wyraźna manipulacja tekstu z ostatniego rozdziału Pisma Mateusza, o rozesłaniu na cały świat swoich uczniów, gdyż ta historia i opis ma ścisły związek z nauką Zoroastry.

    Nie rzeczowym było by umieszczanie tekstu o wysłaniu uczniów na cały pogański świat, gdyż jak wiemy, zostało powiedziane w Pismach Mateusza (10, 5-6) „Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego! Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela.”

    Historycy wskazują że jako pierwsi którzy zajmowali się propagowaniem prawy Objawionej byli naśladowcy Zoroastry, jako Prawdy i wartości Uniwersalnych, ogólnych zasad lepszego życia bazującego na przesłaniu Jedynego i Prawdziwego Boga.

    Ważnym jest tu również podkreślenie ważnej istotnej rzeczy, mianowicie starożytnego użycia słowa zbawiciel.

    Było ono inne w sensie materialnym używanym przez Żydów, którzy w swojej historii byli „odbijani” od jednego narodu do drugiego narodu. Pojawienie się terminu zbawiciel w teologii i eschatologii hebrajskiej było na tamten czas związane z ich własną sytuacją jako niewolników i narodu uzależnionego od innych narodów, niewola, babilońska, egipska, okupacja rzymska są tylko nielicznymi przykładami.

    Innymi słowy Mesjasz, na którego czekali miał ich z tego wszystkiego wyzwolić. Cyrus, król Perski, jemu jako pierwszemu przypisuje się oficjalnie tytuł Mesjasza, Zbawiciela narodu Żydowskiego, choć naród izraelski, miał nieco inne wyobrażenie Mesjasza.

    W Dziejach Apostolskich, możemy wyczytać zrozumienie pojęcia Mesjasza, które wyszło nie od kogo innego jak od samych Apostołów, Zapytywali Go zebrani: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? I choć udzielona odpowiedź bardziej nawiązuje do koncepcji Zoroastrianizmu, chrześcijaństwo zaczęło kierować się tę koncepcją, którą rozpoczęto tworzyć przy pomocy kopistów św. Hieronima, czy św. Apolinarego, włączając w to takich filozofów jak Platon.

    Tak więc znaczenie słowa Zbawiciel, ma swoje dwa znaczenia Zbawiciel w sensie określonego czasu, miejsca i związanych z nimi wydarzeń w świetle politycznym lub narodowym, oraz o charakterze ogólnoświatowym, ale duchowym, intelektualnym, w którego skład wchodzi odnowa świata w pełnym tego słowa znaczeniu.

    Są jeszcze dwie istotne kwestie związane z narracją Mateusza w świetle historycznym.

    Trzej Mędrcy, którzy jak wiemy byli kapłanami Kurdyjskimi, naśladowcami Zaratustry, wrócili, wg. tekstu do swojej ojczyzny. Znamiennym były fakt odnotowany w historii starożytnej, gdyby ta wizyta, spotkanie, czy też znalezienie narodzonego dziecięcia, wpłynęło istotnie na cały ówczesny świat, lecz tak się nie stało.

    Można zapytać dlaczego, skoro rozpoznali dzień narodzin, co się dalej stało? Badania nad tym zagadnieniem trwają, jako że pojawiają się teksty dotychczas nie znane.

     

    Czy doszło tam do podmiany tożsamości osoby o której nic nie wiemy?

    Jedno co wiemy i co można podać jako duże prawdopodobieństwo jest to, iż kapłani przybyli do Betlejem, mogli recytować hymn, który jest zamieszczony poniżej:

     

    Dobry Boże, proszę pokaż mi najlepszą droga do prawdziwego szczęścia.

    Pomóż mi myśleć dobrymi myślami, aby mówić dobre słowa i robić dobre uczynki.

    Wieczne szczęście należy do tych, którzy wiedzą co jest słuszne i prawdziwe.

    Wymowa:

    ash_shim vo_who va_he_stim ah_ste

    oosta ah_ste oosta ah_hahm_eye

    yat ah_shy ah_hesh_tie ash_shim

     

    Patrząc na teksty Nowego Testamentu można w wielu przypadkach zauważyć, iż nauka przypisywana nauczycielowi z Nazaretu, jest nauką pochodzącą od Zoroastry, choć dość wymieszaną.

    Nauka czynienia dobrze jako podstawa życia , miłość bliźniego, modlitwa na osobności, w ciszy są bezpośrednim nawiązaniem do nauk Zoroastry.

    Wydarzenia z tamtych czasów, kiedy miały wzajemny na siebie wpływ istniejące kultury, Żydowska, Grecka, Babilońska, Perska, są w dalszym ciągu przedmiotem badań.

    Jednak ważne podkreślenia jest to, że większość stanowiącej dziś nauki i doktryny chrześcijaństwa, czyli samych Pism, i ich inspiracja jest owszem duchowa, lecz raczej nic nie wskazuje na natchniony pisarski charakter ich autorów (kopistów Pism starego i Nowego Testamentu), a raczej na wcześniejsze źródło objawienia, a tym dla większości tych religii były Pisma i nauka Zaratustry.