logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Bóstwa Słowian

    Bóstwa Słowian.

    Poniższy tekst nawiązuje do określanego dziś mianem Słowiańskiego pogaństwa.

    Koncentruje się on na zastosowaniu analizy lingwistycznej i mitologicznej istniejących obecnie grup.

    Pod tym kątem, zostało przeprowadzonych wiele badań, dzięki którym istnieją bardzo rozległe materiały badawcze o naturze historycznej i wyczerpującej analizie językowej sięgające daleko wstecz.

    Zastosowano również porównania językowe z kilkoma językami słowiańskimi, uwzględniając Iran, Indie, Litwę, kraje skandynawskie, Albanię, Czechy, Słowację, Anatolię, Łotwę, a także kulturę celtycką.

    Wszystkie dostępne obecnie materiały posłużą tu jako narzędzia w odtworzeniu części słowiańskiego panteonu bogów, który istniał, zanim zostało wprowadzone chrześcijaństwo jak oficjalna religia.

    Zebrany materiał zostanie tu przedstawiony na najwyższym z możliwych poziomów.

    Dowody językowej w mitologii porównawczej.

    ”... wciąż pojawiają się wpływowe prace dotyczące mitologii różnych ludów indoeuropejskich, które świadomie odrzucają metodę porównawczą oraz analizę językową w celach rekonstrukcji w badaniu starożytnych religii. W efekcie, fakty podczas badań są siłą wyrwane z kontekstu, a zatem są bez znaczenia. Perspektywa historyczna znika, traci całościowy obraz poprzez rozrzucenie i odizolowane pozostałych fragmentów."

    W zrozumieniu i zastosowaniu metody analizy językowej jest bardzo ważna metoda etymologiczna, niezbędna do badania mitologii wskazując na szereg przykładów, w których nazwy związane z poszczególnymi bóstwami są integralnie związane zarówno z terminami religijnymi, czy z położeniem geograficznym lub innymi formami, razem stanowiącymi formę „tabu”.

    W świecie bóstwa/ bogowie nie istnieją w religijnej próżni i badając wszelkie informacje w odniesieniu do nich, odkrywamy ich relację z innymi elementami kultury.

    Ciągłość analizy mitologicznej wskazuje się na wciąż powtarzający się związek, połączenia między Słowianami i panteonem bóstw i praktyk irańskich. Tu zauważalna jest bliskość nie tylko w strukturach religijnych, lecz także stosowanej terminologii, które wypływają z połączenia dziedzictwa indoeuropejskiego, jednakże uległszy znacznym modyfikacją.

    Jednak niektóre z nich wypływają wprost z kultury i wierzeń irańskich trafiwszy do Słowian. To samo dzieje się w przypadku wielu wyrazów i zwrotów, obecnie używanych w wielu Słowiańskich krajach, posiadające wspólny korzeń językowy.

    Zobaczmy kilka przykładów:

    Perun

    W całym indoeuropejskim świecie istnieje wiele wariantów językowych dla tego imienia. Począwszy od Perperuna, Preperuna i pergynja, rosyjskim i litewskim Perepluta, wspólno-bałtyckim Perkuna.

    Skandynawskiemu Fjorgynn, albańskiemu Perëndi i Perudi, słowackiemu Peronowi, Perperona, arumuńskiemu Pirpirúna, dalmatyńskiemu Prporusa, greckiemu Keraunosowi, celtycko-łacińskiemu Hercynia Chetyckiemu Perunowi, staro słowiańskiemu Prêgynja, staro rosyjskiemu Peregynja, połabskiemu Peründan, polskiemu Przeginia i Piorun, bułgarskiemu Perusan, Prpor, serbochorwackiemu i wedyjskiemu Parjanya.

    "Innymi aspektami związanymi z kultem Peruna lub jednym z jego wariantów, które wydają się wspólne w świecie indoeuropejskim, są dęby i taniec deszczowy. Językowe podobieństwa między Perunem a jego wariantami, "rozbłyskującym grzmotem i dębem". Nazwy zalesionych wzgórz, zwłaszcza położonych wysoko, pokrytych lasami dębowymi, są związane z imieniem boga grzmotu, gdzie Dąb jest nieodłączna część jego kultu".

    Może to wynikać z faktu, że dęby są rzadkimi celami uderzeń pioruna podczas burzy.

    Jeśli chodzi o rytuały poświęcone bóstwo grzmotu, odprawiano je z udziałem tańca. Tu znajdujemy szereg indoeuropejskich przykładów. Należą do nich rytuały Słowiańskie z terenów: południowo-słowiańskich, bałkańskich, bułgarskich, serbskich, indyjskich, macedońskich, greckich, ormiańskich i rumuńskich.

    Weles

    Weles znajduje się również pod wieloma formami i tak na przykład: Volos, znajduje się w czeskich przekleństwach, w których Veles jest używany jako demoniczne imię. W jednej z Czeskiej powieści Tkadlecek'a z 15 wieku czytamy: "Co diabeł, a co veles czy jaki smok cię podżegał przeciwko mnie?"

    Tekst wskazuje, że wraz z diabłem i bajecznym smokiem czeskiego folkloru, Weles należy również do grupy tradycyjnych złych duchów i odnosi się do kilku podobnych zastosowań, tj. odwołuje się do demonów i duchów Welesa i ich wariantów u Husytów, Litwinów, Łotyszy, Rosjan i Słowaków.

    Podobnie jak analiza językowa Peruna, grzmotu, tak samo analiza etymologiczna Welesa jest również obszerna. Odkrywa się bowiem dużą liczbę językowych podobieństw, rozkładając "Weles" na dwie części, a mianowicie "vel-" (lub "wel-") i "-es" (lub "-uu") i przytaczając przykłady każdego z nich w całym świecie Indo-Europejskim.

    Przykłady obejmują Nordyckiego Ullr, czeskiego Velesu, husyckiego Velesa, litewskiego Velinas, łotewskiego Veli, wedyjskiego Varuna, celtyckiego Veleda, starogreckiego Fili, staroceltyckiego galijskiego i anatoliańsko- walijskiego.

    Przykłady tego ostatniego obejmują celtyckiego Esus, łacińskiego erus, irańskiego ahu, ahestar, staroindyjskiego asura, hetyckiego assus'a.

    Opierając się na dowodach lingwistycznych oraz metodzie mitologii porównawczej istnieje znacznie więcej informacji.

    Perun podobnie jak Weles zawierają wiele indoeuropejskich pokrewieństw językowych tak samo, jak Swaróg.

    Istnieje: Rumuński sfaróg, Czeski i Słowacki raróg, rarach i jarog, Indyjski vrtrahan, Armeński vahagn, Chorwacki rarov Litwiński ràragas lub vanagas.

    Swaróg odpowiada siódmej z dziewięciu form irańskiego bóstwa Vereθraγn'a.

    Szczegółowa analiza etymologiczna wskazuje jednoznacznie, że tak Perun, jak i Weles obok innych bóstw panteonów Słowiańskich Bogów odzwierciedla wspólny indoeuropejski korzeń językowy, gdzie Swaróg również wykazuje bezpośrednio źródła irańskie.

    Mokosz jako Matka ziemia u Słowian, odpowiada irańskiej Ardvi.

    Ogólny wniosek, jaki można wyciągnąć z obszernych analiz badawczych, wykazujących na znaczną ilość podobieństw językowych między słowiańską terminologią religijną a innymi kulturami indoeuropejskimi, polega na tym, że religia zaistniała u Słowian nie była odizolowana od reszty świata indoeuropejskiego (zwłaszcza Iranu).

    W rzeczywistości była on dość spokrewniona z resztą świata indoeuropejskiego, a nawet wydaje się, że ma wspólne indoeuropejskie korzenie, szczególnie w przypadku Peruna i Welesa.

    *Z opracowaniem graficznym można się zapoznać w naszej czytelni.