logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Awesta i Wedy wczesnych Aryjczyków

    https://zoroastryzm.do.am/

     

     

    Święta Awesta i Wedy

    Podobieństwa i różnice


    Perspektywa Historyczna

    Podczas gdy starożytny świat zajmował się monoteizmem Abrahama, znacznie wcześniej, w wierze aryjskiej nastąpił inny rozwój.

    Odzwierciedla to zwłaszcza kontekst starożytnych plemion aryjskich, które stały się w posiadaniu dwóch wielkich Pism Świętych znanych jako Awesta i hinduska Rygweda, oni sami nazywali się Aryjczykami (Airya/ Airyan w Aweście i Arya/Aryan w Wedach).

    Historycy zauważają, że u wczesnych Aryjczyków daje się zauważyć ich przywiązanie do bogów: dewów w sanskrycie (daeva w języku perskim), theos po grecku, deus po łacinie, dewas po litewsku czy też diwey po staroprusku. Kiedy część Aryjczyków zaczęła czcić dewy, wypierając się lub kalając Boga Stwórcę, stał się wówczas oczywistym kolejny konflikt religijny.

    W tym kontekście pojawiło się Objawienie przyniesione przez aryjskiego kapłana i nauczyciela Zaratustrę, który wywyższył i wychwalał Imię Boga, które coraz bardziej zanikało pośród Aryjczyków z powodu narastania kultu dewów.

    [Rdzeniem słowa „Ahura” (Asura w języku wedyjskim) jest Ahu / Asu - co oznacza „Dawca życia” w obu tradycjach; a Mazda oznacza: Najwyższy, Mądry, Mistrz.]

    Zaratustra przekazał to, co Ahura Mazda objawił mu w odniesieniu do „Pierwotnej Przyczyny” stojącej za konfliktami religijnymi między prorogami a frakcjami pra dewów w obrębie Indo-Aryjczyków: „Otóż, dwa pierwotne Duchy (Mainjus), które myślą, słowem i czynem są - jeden Dobry, a drugi Zły; a spośród tych dwóch rzeczywiście mądrzy duchowo wybrali Dobrego, a nie złego ”. „Kiedy te przeciwieństwa (Mainjus) spotkały się na początku, powstały „SAT” (Prawda, która będzie istnieć wiecznie) i „ASAT” (Fałsz, który nie będzie istniał wiecznie).

    [Słowo „ Sat ” pochodzi z korzenia As z Asu ; przeciwieństwo to „ Asat”].

    Biblia, jak i Koran przechodzą jakby w milczeniu obok tematu zoroastrianizmu.

    Biblia wspomina jedynie o Cyrusie Wielkim, który pojawia się w niej jako Pasterz Pański i namaszczony nieżydowski Mesjasz (Iz. 44:28; 45: 1); imię Cyrus występuje 23 razy, Dariusz 25 razy, Kserkses 30 razy, Artakserkses 15 razy, Medowie 21 razy, wszyscy wyznawali mazdaizm w formie, jaka do ich czasów przetrwała.

    Historia zoroastrianizmu wnosi jeszcze jeden wymiar w poszukiwania prawd religijnych przez ludzkość, odsłaniając niektóre tajemnice przeszłości Aryjczyków.

    PERSPEKTYWA POCHODZNIA ARYJCZYKÓW

    Przedhistoryczna starożytność: Objawienia w Biblii i Koranie koncentrują się zasadniczo na pokoleniach po Adamie, a nie na ludach „przedadamicznych”.

    Rodowe korzenie Aryjczyków należą - jak wiemy z folklorów protoaryjskich - do Awesty i do drugiej z ksiąg - Pism Wedyjskich i poprzez przedstawiony w nich mitopoetyczny obskurantyzm boga (deva), człowieka (manava) i mocy zła (danava). Chociaż są to mity, a mity nie mogą powstać bez pewnych „znamion” prawd, które stają się widoczne, gdyż mity w rozbieżnych tradycjach opierają się na niektórych wspólnych wzmiankach. W teologii wedyjskiej „Vivasvant” [Wiwańhant] poślubił Saranju, córkę jego brata Twasztara, i urodziła bliźnięta: Yamę (syna) i Yami (córkę). Następnie widzący wedyjscy dokonali mitycznych narodzin Manu z repliki Saranyu Suvarna (Brihaddevata 7, 1).

    Teraz w kontekście tych wzmianek naukowcy zauważyli, że: proto-aryjski „jem” (pasek/sznurek) podkreśla imię Boga wspólnego dla indo-irańczyków (Wedyjski Yama; Awestyjski Jima/Yima), nordycki „Ymir”, niemiecki „Tuisto” (Vedic Tvashtar), Celtycki „Emuin” - wszystko oznacza Sznurek lub Pas - który staje się protoplastą ludzkości w swojej egzegezie. W nordyckiej mitologii aryjskiej ich wersja ludzkości jest uformowana ze szczątków giganta, którego imię „Ymir” pochodzi również od praindoeuropejskiego słowa oznaczającego „pas lub sznurek”. Według źródeł rzymskich Tacyt w swoich Kronikach i Historiach informował o tym, jak pierwsi Niemcy byli potomkami Mannus’a i Tuiston’a, z których ten ostatni ponownie oznacza sznurek lub pas.

    Ferdousi w Szahname, perskim eposie narodowym wspomina: We wczesnych stuleciach migracji aryjskiej do Iranu pierwsze królestwo ustanowione w Balkh nazywało się „Jam” lub „Yimaa” (co oznacza również „morze, ocean”). Święta Awesta podaje historię, w której Yima/Jima/Dżamszid pokonał „czcicieli Dewów” Wareny.

    To prowadzi nas do boga wedyjskiego Waruna, gdzie w ramach przyjaźni kiedyś wedyjscy Aryjczycy mieli nadzieję mieszkać przez sto lat i który rządzi królestwem błogosławionych umarłych na szczycie wszechświata „tak długo, jak długo będą trwały dni i świty”, jak mówi zwrotka (RV, VII. 88. 4). ”Warena jest zwykle utożsamiana ze staroperską Warkaną, Hyrkanią Greków, która znajdowała się na południowy wschód od Morza Kaspijskiego.

    „Historia starożytnej Persji” zakłada, że przez 2598 lat nad krajami Aryjczyków rządziły cztery dynastie (inna nazwa) niż Jimy Wiwańhanta [Vivanghao] (Yama Vaivasvant w sanskrycie), w którym to czasie rozpoczął się potop, tj. wg naukowców około 9844 przed erą umowną.

    W związku ze słowem „Yima” rządy czterech dynastii zakończyły się zatem około 7200 r przed datą umowną. Do tego czasu Kai (król) Wisztaspa objął tron. Mędrzec Kaksivan (RW I. 122: 13) mówi w jednej Istasvie: „Ten król miał rządzić przez 120 lat”, więc jego okres można ustalić na około 7100 ery umownej. Święta Księga Awesty Wendidad mówi o istnieniu 16 regionach ziemi z których pierwszym jest Airyanem Vaejo – Arkaim.

    Zarys historyczny


    Księga Wendidad i cała Święta Awesta nie wspomina o Persji ani o Medach. Persja i Medowie stały się narodami po zamknięciu kanonu Świętej Awesty. Dlatego, jak stwierdzają naukowcy, stajemy się bardziej zależni od tekstów pism wedyjskich, ponieważ istnieje niewytłumaczalna luka w historii Mazdaizmu po zamknięciu kanonu Świętej Awesty i rozpoczęciu historii Medów i Persów.

    Mity bramińskie sugerują, że ludy wedyjskie były przede wszystkim potomkami Manu i bogów takich jak Twasztar, Wiwaswant i Jima - a także z małżeństwa między mędrcem Kashyapą (Pers: Kaszaf, potomek Brahmy z mitów hinduskich) i trzynastu córkami wedyjskiego boga Dakszy (z linii Agni w Mbh-Mahbahracie) - które stały się matkami-boginiami dewów (bogów), daityów, danaw, manaw (ludzi). Wśród tych córek Aditi była główną boginią-matką dewów wedyjskich.

    Rygweda śpiewa chwałę Aditi: Aditi jest niebem; Aditi jest powietrzem; Aditi to wszyscy bogowie; Aditi jest Matką, Ojcem i Synem; Aditi jest tym, co się narodzi. (Rygweda, I. 89.10). Inna córka Danu była matką różnych mężczyzn, w tym danawów , obdarzonych wielką siłą i wigorem (wśród nich były wielkie Asury).

    W rzeczywistości termin „Danu” lub „danawa” wydaje się tworzyć podłoże tożsamości indoeuropejskiej u podstawy elementów hellenistycznych, iliryjsko-wenetyjskich, celtyckich, germańskich i bałtosłowiańskich. Co ciekawe, nazwy głównych rzek: Don, Donets, Dniepr, Dniestr i Dunaj - pochodzą od indoeuropejskiego słowa Danus (Damos w języku łacińskim i greckim). Północni Grecy nazywani byli Danuni; Celtowie nazywali siebie „Tuatha De Danaan”; Irlandzka epopeja opowiada o walce między Dziećmi Domnu, reprezentującymi ciemność i zło, a Dziećmi Danu, reprezentującymi światło i dobro.

    Wedyjscy Aryjczycy nazywali potomków bogini Danu danawasami (nieprzyjaznym ludem jak Dasju), który był wrogami ich i ich bogów.

    Zaratustra potępił dewy wedyjskie - stąd podział Deva-Asura stał się później bardziej oczywisty. Wedyjska apatia dla danaw wskazuje na fakt, że podobnie jak podział na Deva-Asura lub Arya-Dasyu/dasas (dasas, tj. sługa Boga) odzwierciedla podział na wedyjskich Hindusów i Persów, podobnie podział na Dewa-danava odzwierciedla jeszcze wcześniejszy podział na protoindyjskich i protoeuropejskich Aryjczyków.

    Odpowiedniki panteonu wedyjskiego podobnie jak w języku greckim, germańskim itp. kontynuowane były przez klany bóstw antropomorficznych, a także deifikowane zjawiska naturalne. I podobnie jak wojny między Dewami i Asurami w Wedach, tak doszło do germańskich starć między Wanami i Azami, tzw.rasami bogów.

    Pierwotne konflikty między czcicielami Ahura Mazdy a czcicielami dewów.

    Najstarsze źródła informują o początku kultu Boga wśród Aryjczyków, odnosząc go do kultu dewów, który był praktykowany przez odłączone od korzenia grupy Aryjczyków, i które zawsze starały się go promować.

    Ze Świętej Awesty oraz przekazów historycznych, między innymi Ferdousiego dowiadujemy się, że kult Boga wśród Aryjczyków rozpoczął się od czasów pierwszego aryjskiego króla Gaya Maretana, [Kajomarsa] którego linia królewska przekazywała wiarę i ustaloną tradycję na kolejnych królów aryjskich i ich potomków.

    Kajomars i jego podwładni byli pierwszymi Mazdajasni, co oznacza wyznawców Mazdy, czcicieli Boga Światła i Mądrości. Obok czcicieli Mazdajasny, pojawiają się czciciele Dewajasny.

    W przeciwieństwie do niewidzialnej, antropomorficznej postaci i nieobrazowego kultu Ahura Mazdy (czyli Najwyższego Mądrego Boga), dewy są reprezentowane i czczone w postaci widzialnych obrazów i wizerunków bożków.W Księdzei Wendidad Daevayasni są zestawieni z Mazdayasni.

    Królestwo Kajomarsa [Gaya Maretana] zostało zaatakowane przez dewy prowadzone przez syna Angra Mainju [Ahrimana], który zabił jego syna Gayi Maretan Sijamaka. Po gorzkim okresie żałoby Kajomars zgromadził dużą armię dowodzoną przez swojego wnuka Huszanga, i w ten sposób wyznawcy Mazdy pokonali wyznawców dewów w drugiej bitwie. Ta druga bitwa ustanowiła Mazdajasni jako dominującą grupę religijną. Przekazy podają, że później obie grupy żyły razem w niedalekiej od siebie odległości.

    Według Świętej Awesty, Yimie/Jimie/Dżaszmidowi, synowi Wiwańhanta (Vivasvant po wedyjsku ), zostało powierzone utrzymanie w dobrobycie ziemi, a kiedy ludzie ją napełnili, powierzono mu zadanie powiększenia jej. Starożytna nazwa Świętej Awesty dla króla Dżamszida brzmiała Yima-Srira lub Yima-Khshaeta, co oznacza, Promieniujący.

    Jego siedzibą było Airyanem Vaejah, czyli Arkaim. Księga Wendidad mówi nam, że w pierwszej części swego panowania król Dżamszid (Yima) podwoił zasięg swoich ziem, aby uwzględnić wzrost populacji.

    W hinduskich Wedach nazywano go Yama: „Yama był pierwszym, który znalazł dla nas drogę do domu. Tego domu nie należy nam zabierać. Ci, którzy się teraz urodzili, (idźcie) własnymi drogami do miejsca, do którego wyemigrowali nasi starożytni przodkowie”. (Atharva Weda XVIII i 19.4 i Rygweda 14.14).

    Hinduski szacunek dla Yamy (króla Dżamszida) wzrósł w tym samym czasie, gdy stracił przychylność u Mazdajasni (poprzedników Zoroastrianów); zapisano, że król Yima stracił łaskę, stał się zbyt dumny i uznał się za boga. Wersety wedyjskie wydają się stwierdzać, że ziemie nabyte przez Yimę stały się częścią stałego domu Aryjczyków. Po utracie łaski Dżamszida, wasale królowscy i władcy Airyana Vaeja odeszli z jego dworu i opuścili Arkaim. Sto lat później, osłabiona wewnętrzną niezgodą, Airyana Vaeja została zaatakowana przez zebrane oddziały dewów pod dowództwem obcego Aryjczykom króla.

    Wydarzenie to oznaczało koniec pierwszego tragicznego cyklu w kulcie Boga Aryjczyków, a także koniec pierwszej części rządów królewskich Peszdadian. Obca dominacja wspierana przez wyznawców dewów trwała blisko tysiąc lat, aż do ich wyzwolenia przez króla Feriduna. Pod koniec Dżaszmidi (tj. ery króla Jimy/Dżaszmida) obie grupy współistniały w ramach odrębnych, sąsiednich społeczności.

    HISTORYCZNI ARYJCZYCY i POJAWIENIE SIĘ PERSÓW


    Badania naukowe mogą potwierdzić pochodzenie Aryjczyków, którzy już ponad 6000 lat temu zajmowali region wokół Dniepru na zachodzie i gór Ural na wschodzie.W późniejszym okresie historii Aryjczycy osiedlili się w północno-zachodnim Iranie; stają się zauważalne rządzy Kasjan i Mitanni.

    Pozostałe dwa plemiona Aryjczyków, które sukcesywnie osiągnęły wielką władzę to Medowie i Persowie. Ich pokrewieństwo było tak bliskie, że nawet pisarze biblijni i klasyczni używają ich nazw jako terminów alternatywnych. Medowie lub Mada są po raz pierwszy wspomniani po imieniu w asyryjskich inskrypcjach w IX wieku ery umownej. Źródła asyryjskie, począwszy od około 800 ery umownej, rozróżniają „potężnych Medów”, tj. rzeczywistych Medów i „odległych Medów”, które później weszłyby do historii pod ich własnymi nazwami:Partowie, Sagartiowie, Baktrianów, Sogdianie itp.

    Warto zwrócić uwagę na Persów, którzy głosili swoje aryjskie dziedzictwo. Niektórzy historycy zauważają, że wewnątrz Indo-Aryjczyków, i nie wewnątrz Indo-Europejczyków, mogła zaistnieć linia semicka należąca do linii Abrahama od jego żony Ketury, która poszła na wschód (Rdz 25:1-6).

    Ich zdaniem ten związek mógł mieć wpływ na zmiany kultowe, choć, jak dodają, stracili oni swoją tożsamość semicką, lecz w międzyczasie, zdążyli zaimpregnować Aryjczyków proroczymi wizjami oraz elementami kultu.

    Semicki charakter staro-perskich inskrypcji został udowodniony bez wątpienia przez niektórych naukowców, ale okazuje się, że królowie dynastii Achemenidów wielokrotnie głosili swoje aryjskie dziedzictwo. Wynika to z kulturowego synkretyzmu, który ma swoje odpowiedniki w kontekście Indii.

    Przed wedyjscy Śiwaici (wyznawcy monoteizmu) niegdyś przedłużali bitwy religijne przeciwko politeistycznym przeciwnikom wedyjskim; początki zarówno śiwaizmu, jak i Wisznuizmu określają boczny system religii wedyjskiej, ale po kulturowym synkretyzmie są tak zestrojeni w wedyjską fałdę, że teraz nie mają żadnej tożsamości poza nazwą wedyjskich Aryjczyków.Obecne badania chromosomu „Y” ujawniają istnienie pochodzenia semickiego w indyjskiej tradycji religijnej.

    Ta zwrócona uwaga ze strony historyków może wskazywać na rozwój synkretycznego politeizmu wśród Słowian z zachowaniem niektórych pierwotnych struktur kultowych, do których należy kult Ognia.

    Przykładem, który świadczy o braku zrozumienia tradycji w sensie np. ubioru, jest nakładanie opaski na głowę przez mężczyzn. Biorąc pod uwagę, chociażby posąg Światowida ze Zbrucza, daje się zauważyć, że posiada on nakrycie głowy zbliżone do tradycji. Opaska na głowie w starożytności była domeną kobiet, o czym świadczą prace archeologiczne i opracowania etnograficzne z rejonu Arkaim. [Jest to również uwidocznione na wielu fotografiach pochodzących z rekonstrukcji życia w Arkaim oraz innych regionów ziem zamieszkałych przez Słowian].

    Warto przy tym dodać, że większość słowiańskich bogów np.Perun, jest odzwierciedleniem staroirańskich dewów. Bóstwa, których atrybutem były pioruny lub wojna, były przypisywane działalności złych mocy.

    Wszystkie plemiona aryjskie w odległych starożytnych czasach okazywały wielki szacunek dla umarłych i starannie odróżniały człowieka od bogów (Rygweda, X: 56, 4); lecz późniejsze przedstawienie dewów zaciemniło prawdę, mistyfikując je jako siły Natury: wiatr, ogień, woda, niebo, słońce, ziemia.

    Obok bogów wedyjskich, pojawiły się różne koncepcje bóstwa solarnego, Mitry, Baala, Attisa, Adonisa, Bachusa i Horusa itd. których kult wywodził się odpowiednio z Persji, Babilonu, Syrii, Palestyny i Grecji.

    Gdy Aryjczycy pogrążyli się w wielobóstwie, tylko niektórzy czcili Boga Mazdę od czasów pierwszego aryjskiego króla Gaya Maretana [Kajomarsa].

    Stara religia Mędrców, elitarnej kapłańskiej kasty Medów w północno-zachodnim Iranie wierzyła w cały panteon istot nadprzyrodzonych – Dewy, które wyrządziły ogromne szkody w świadomości Aryjczyków, psując ludzkość.

    W późniejszych pismach aryjskich istnieją wyraźne oznaki tego, że religia Medów i Persów była w większości przypadków zgodna z indyjskimi Aryjczykami, a w mniejszym stopniu z przekonaniami Aryjczyków w ogóle.

    Rozdzielenie Mazdaizmu i Wedyzmu według nauki Zaratustry


    Herodot mówi nam, że Persowie w dawnych czasach czcili słońce, księżyc, niebo, ziemię i wodę. Czcili też „ogień” jako syna Ahura Mazdy. Zwłaszcza dziedzictwo Świętej Awesty i Wedyjskie odziedziczyło wspólną tradycję kultu ognia (w tym drugiem kontekście istotne jest to, że „Dżiny powstają z ognia”). Rygweda zaczyna się: „ Agnimile Purohitam ” (Laud Agni, wybrany kapłan); a Sam Weda zaczyna: „Agno a yahi beetoey greenano habyo datoye” [O Agni przyjdź dla naszej przyjemności]. Święty pas [awest. Aivyonhana/ sans. Upavitam] wokół ciała odgrywa ważną rolę w obu tradycjach, podobnie jak śpiewy/mantry, rytuały kultu Boga/bogów (Mitra/Mithra, Soma/Homa, Indra i Agni) itp., są wspólne zarówno dla wczesnych indoeuropejczyków i indoirańczyków.

    Istnieje również tradycja pisma starożytnych Aryjczyków, która mówi, że Bóg Ahura Mazda stworzył naturalny Święty pas wysadzany gwiazdami, a chodzi o Drogę Mleczną lub Pas Oriona.

    Napój Haoma dla Persów i Soma Indyjska stała się bóstwem przewodnim teologii wedyjskiej. W ten sposób moce prokreacyjne otrzymały nadmierne uwielbienie, które ostatecznie doprowadziły do całkowitej zepsucia religijnego: utożsamiania dewów z Najwyższym Bogiem przez własne fantazje, ustanawiania warunków kultu i narzucania systemu kast dla ich osobistych korzyści.

    NADEJŚCIE ZARATUSTRY

    Zaratustra przyszedł z Przesłaniem do narodu, którego uwielbienie koncentrowało się na świętym Ogniu. Pomimo upadku imperium perskiego i bliskiego wyginięcia zoroastrianizmu, tak wielka była żywotność tej wiary i tak pociągające było wiele jej koncepcji i nakazów, że większość wyznania Świętej Nauki Aryjczyków została zapożyczona i trwa w bardzo zniekształconej formie w judaizmie i chrześcijaństwie.

    W Atharva Veda (XV: 6-12) znajdujemy wzmiankę z Awesty Zaratustry, ale w Jego nauce nie ma żadnej wzmianki o Wedach ani innych hinduskich źródłach. To pokazuje, że Święta Awesta pochodzi z wcześniejszego okresu niż Wedy.

    Święta Awesta i dziedzictwo wedyjskie mają wyjątkowo wspólny korzeń. Najwcześniejsze hymny w Mowach Zaratustry korzystają z sześcioliniowej Mahapankti, która znajduje się również w Rygwedzie. Aum „wołaniem” w Wedach jest Ahuna „wołaniem” w Świętej Aweście (Wedyjski: A-u-m; perski: A-u-n) - które znamy jako święte Gayatri Hindusów lub Omkar Mantra.

    Święta Awesta podaje, że Ahura Mazda, jest Autorem Prawa Aszy (Boskiego Prawa), i przekazał je światu za pośrednictwem Zaratustry, aby świat utrzymał porządek.

    Następnie Spenta Mainju, czyli Duch Święty, Dobra Myśl, Ahura Mazdy, przekazywała je wybranym przez siebie kapłanom i zainspirowała do ich przetłumaczenia w tym materialnym świecie.

    „Tat savitur varenyam” (sanskryt) oznacza to samo co „Yatha ahu vairyo” (Święta Awesta). W szczególności „ ahu” Świętej Awesty występuje w Wedach jako „savitur”.

    W Wedach (RW: III.62 ) można znaleźć jedną z czterech linii Mantry Gajatri, która była używana w inwokacji dewów (Indra-Varuna, Brihaspati, Pusha, Savita, Soma, Mitra i Varuna) zamiast prawdziwej inwokacji A-U-M, tj. do Dobrego Boga, czyli Tego, który pielęgnuje ten świat i świat poza nim. W rzeczywistości dewo-centryczne dziedzictwo wedyjskie nigdy nie zaakceptowało skoncentrowanej na Bogu esencji inwokacji awestyjskich wołań A-U-M; stąd do dziś nie ma nieskazitelności w tradycji wedyjskiej w odniesieniu do znaczeń A-U-M.

    Aby móc wyjaśnić tę widoczną różnicę (w akceptacji lub jej braku), należy zwrócić się bezpośrednio do nauki Zaratustry, gdzie mówi on o dewach jako złu i kłamstwie.

    Do nich zaliczamy: pożądanie, gniew, zazdrość, hańbę, pragnienie zemsty, fałszywe świadectwo – pomówienia – dwulicowość i odejście od wiary.

    Pomimo faktu, że zarówno Rygweda, jak i Święta Awesta znały „Asurę” jako najwyższego Boga (RW: 1, 35: 7; 3, 29:14; 5, 41: 3; 10, 10: 2; 10, 67: 2 itd.) - dziedzictwo wedyjskie stopniowo zaczęło odrzucać zarówno Najwyższego Boga Asurę/Ahurę, jak i Jego wyznawców i zaczęły oczerniać Asurę jako ducha zła; w ten sposób bóg wedyjski Agni (RW. VII. 13,1), a także Indra (RW. VI. 22,3) zamienili się w pogromców Asury, np. Warunę zrównano z Asurą. Trendy w hymnach wedyjskich Rygwedy wyraźnie pokazały, że czciciele Dewów odrzuciły mądrość Zaratustry i świadomie przyjęły kult dewów poprzez synkretyzm.

    Po Zaratustrze w późniejszym okresie historii Aryjczyków odkryliśmy dwie znaczące zmiany - jedną z Indo-Irańczykami i drugą w kontekście greckim. Wiemy o wielkim szacunku, jaki filozofowie Greccy odczuwali wobec Zaratustry, zwłaszcza szkoły pitagorejskie i platońskie, kiedy najwybitniejszy uczeń Arystotelesa napisał o Zaratustrze jako ich ostatecznym źródle mądrości.

    Prace Sokratesa, Platona i Arystotelesa bardzo pomogły ludzkości w rozróżnieniu między „Boską Dobrocią” a kultami półbogów poprzez badanie procesu myślowego człowieka. Asyryjczycy i Persowie zostali zasymilowani z chrześcijaństwem i islamem; w przeciwieństwie do religii dewów kontynuował rozkwit hinduskiego wedyzmu.

    Po schizmie z zoroastrianizmem braminiczny hinduizm wynalazł herezję uzywając fałszywej etymologii, przyjmując „A” Asury za prymitywne; słowo Sura (przeciwieństwo Asury) zamieniono na „bóg”; w „Ramayana of Valmiki.” (1.44, 22-23): bogowie (Suras) pili wino (sura), podczas gdy inni, którzy odmówili picia wina, zostali Asurami. Jest to również wyraźne w glosie Sankaracharyi (Sankara o Chandyagya Upanishad (1.2.1)): „Bogowie, nazywani dewami, ponieważ świecą ( div ); złe duchy są przeciwne bogom i nazywane są Asurami. Wedyjska czysta przyjemność estetyczna (rasa) była najwyższym bogiem i każdy, kto cieszył się nią doskonale - stał się bogiem dla innych.


    « Powrót do Spisu Tematów