logo «Awesta, głos z przeszłości, który powraca»

    Objawienie Boga Ahura Mazdy dane Zaratustrze

    Wysublimowane przesłanie Zaratustry pozostaje tak samo aktualne dzisiaj jak wtedy, gdy zostało objawione.

    Inne później powstałe religie wchłonęły wiele jego cech, które następnie ukształtowały świat, jaki znamy dzisiaj.

    Awesta i pisma Wedyjskie. Część 1

     

    Awesta jest starsza od Rigwedy - kluczowe dowody.

    I dlaczego niektóre obecne prace nie wykazują naukowej przenikliwości.

    Część 1

    Obecne argumenty na temat Słowiańskich Wed, przyglądając się im z bliska pod kątem historycznym, wydają się problematyczne. Poniższa historyczna i etymologiczna analiza oraz zawarte w nich porównania, będą miały kluczowe znaczenie dla rozwiania wielu wątpliwości na temat obecnych poglądów. Głównymi autorami tych zagadnień są Edwin Brayant, Laurie Patton, które w naukowo historyczny sposób udowadniają, że obecne poglądy i narosłe wokół nich spekulacje są oparte na błędach.

    Można powiedzieć, że nowe teorie mogą być ciekawe, lecz ich zadaniem jest to, aby w sposób szczegółowy udowodnić, że nawiązuje one do pracy tysięcy naukowców, którzy pracują nad wieloma starożytnymi tekstami od ponad 300 lat.

    Nie można w tym zakresie dokonać rewolucyjnych wyjątków. Niestety, to, z czym mamy obecnie wielokrotnie do czynienia, to opracowania poszczególnych ludzi o dość ubogim zapleczu akademickim, w tym również językoznawczym i jego kluczowymi dyscyplinami lub zupełnym ich brakiem. Szczególnym problemem zwolenników pism wedyjskich jest ograniczona liczba źródeł, na których się opierają w kwestii religii oraz zasad etycznych religii indoeuropejskiej. Niektóre z nich są niepełne, częściowo przestarzałe lub zawierają błędy.

    Pomimo niedostatku materiałów można zauważyć, iż bez większych skrupułów na ich podstawie są przedstawiane wersje indoeuropejskiej prehistorii. Ta selektywność powoduje, że zagadnienia problematyczne lub te o ogromnej złożoności są odrzucane, lub przemilczane. Zamiast żmudnej i szczegółowej analizy, jakiej należałoby wymagać od badacza, pomija się wspomniane złożone zagadnienia.

    Procedura lingwistyczna

    Poza genetyką i archeologią jest język i kultura duchowa ucieleśniona w języku i tekstach, są to rzeczy kluczowe dla każdej teorii. Materiały przekazywane przez język w oczywisty sposób wskazują na kulturę ówczesnych ludzi, a także na ich pierwotne i późniejsze otoczenie fizyczne. Ponadto język ma swoją własną archeologię: różne późniejsze historyczne „warstwy” danego języka można odkryć, stosując starannie opracowane procedury językowe.

    Dane językowe, a tym bardziej językoznawstwo, zostały na ogół zaniedbane przez autochtonistów1 Językowe idee i „argumenty” autochtonistów dalekie są od przyjętych w skali międzynarodowej norm i procedur.

    1 Teoria autochtonicznego pochodzenia Słowian teoria autochtoniczna

    Podobnie jak w innych naukach, nauka języka nie jest czymś, co można wykonywać w sposób amatorski, w ramach powiedzenia, że „każdy może zrobić”, które jest dość powszechne w odniesieniu do języka ojczystego i języka w ogóle, zwłaszcza w etymologii, pochodzenia czy też historii poszczególnych słów. W językoznawstwie porównawczym nie liczy się jednak podobieństwo, ale regularność dźwiękowych odpowiedników, choć na pozór mogą wydawać się nieintuicyjne.

    Jednakże, aby zapewnić konkretne tło dla wszystkich takich roszczeń, należy krótko przedstawić teorię i metody pracy językoznawstwa porównawczego. Język to urządzenie komunikacyjne podobne do innych znaków słuchowych lub wizualnych, języka migowego, a nawet gestów. Urządzenia używane w języku opierają się na dźwiękach i znaczeniach przypisanych do (grup) dźwięków.

    Ich kombinacje są skonstruowane gramatycznie jako słowa i zdania. Dźwięki języka są łatwymi do analizy właściwościami fizycznymi, ponieważ powstają w wyniku interakcji układu głosowego, języka, ust i nosa. Wytwarzanie dźwięków, ich częstotliwość (w Hz) itd., Wszystko może być mierzone za pomocą instrumentów i może być opisane w ścisły sposób. To samo dotyczy ich kombinacji jako słów ich korzenia, cząstki słowotwórcza wyrazu różnej od rdzenia, akcentów i zdań (składni).

    Dźwięki (lub znaczenia) języka zmieniają się w czasie, czasami bardzo szybko. Takie zmiany dźwięku nie są przypadkowe, ale obejmują każde słowo w danym języku i, jak wiadomo od 130 lat, podążają za ustalonym wzorcem (Prawo głosowe)2, który jest zakłócany jedynie przez pewne analogie lub formy dialektu.

    2 Prawo głosowe – reguła definiująca rozwój dźwięków danego języka bądź grupy języków. Dźwięki danego języka mogą przechodzić w inne dźwięki, przy czym zmiana ta jest regularna i występuje we wszystkich wyrazach i formach wyrazów tego języka, wykazujących takie samo bądź podobne otoczenie dźwiękowe. Dla przykładu praindoeuropejskaspółgłoska labiowelarna [*kʷ] przeszła w pragreckie [*t], jeśli znajdowała się przed samogłoską przednią, i jest w języku starogreckim zachowana jako τ, [t], porównaj: praindoeuropejskie *penkʷe > starogreckie πέντε, ['pεntε], 'pięć' lub praindoeuropejskie *kʷis> starogreckie τίς [tıs], 'kto'. Prawo głosowe jest bezwyjątkowe, a wszystkie ewentualne odstępstwa w zachowanym stadium badanego języka należy tłumaczyć jako wynik działania analogii językowej. Ze względu na tak historyczny rozwój dźwięków, gramatyki i znaczenia, każdy język ma wiele poziomów rozwoju, podobnie jak poziomy geologiczne lub archeologiczne w ziemi.

    Poszczególne poziomy historyczne są potwierdzane na piśmie (weźmy dla przykładu współczesny język polski i staropolski oraz np. Biblię Leopolity lub dialekty). Niektóre języki, takie jak polski czy angielski, stają się w dużej mierze niezrozumiałe w ciągu pięciuset do tysiąca lat. Zmiany dźwięków i gramatyki języka oraz jego dialekty mogą być opisywane i analizowane. Rezultatem analiz jest seria zmian, które tworzą, podobnie jak w biologii lub genetyce, „drzewo genealogiczne” zmian i innowacji gramatycznych w dialektach i powiązanych językach, drzewo kladystyczne. Ponadto, ponieważ zmiany dźwięku w każdym z omawianych języków występują ogólnie, są one regularne, a ich opis powoduje słynną regularność dźwiękowej korespondencji.

    Porównanie różnych (bardziej lub mniej konserwatywnych) dialektów i oczywiście podobnych i pokrewnych języków, w przypadku np. angielskiego, holenderskiego, niemieckiego, skandynawskiego czy też gotyku, pokazuje, że te regularne zmiany dźwięku w tych językach prowadzi do ich wspólnego rdzenia, różniącego się od pozostałych języków europejskich, podczas gdy język celtycki, włoski, grecki, słowiański lub indoirański prowadzą z kolei do wspólnego, dobrze zrekonstruowanego języka przodków, praindoeuropejskiego.

    Każda z tych grup ma innowacje w zakresie fonetyki i gramatyki w odniesieniu do innych i dlatego jest jasno określona, podobnie jak różne gatunki w biologii przez swoje innowacje, które prowadzą, na przykład, począwszy od różnych odmian ptaków czy gadów do wspólnego źródła, a od tego do prehistorycznych ptaków, gadów itp. Podobnie jak w biologii (taksonomia, ludzki rodowód, genetyka itp.) lub w badaniu genealogicznym (ustanowienie herbu), występowanie wspólnych innowacji zawsze wskazuje, że innowacyjna grupa oddzieliła się od grupy rdzeniowej i oczywiście jest to, że dane te są datowane na okres późniejszy niż rdzeń. Języki, zwłaszcza jeśli chodzi o ich „szkielet” dźwięków i form gramatycznych, mogą być porównywane i ułożone tak, jak żywe istoty są przez paleontologię i teraz genetykę. Powstały w ten sposób drzewiasty (lub kladystyczny, filogenetyczny) układ zostanie wykorzystany w analizie.

    Sprawa jest jednak znacznie bardziej złożona, jeśli chodzi o zmiany w znaczeniu słów i znaczenie form gramatycznych. Tutaj staranne przestudiowanie najstarszych dostępnych tekstów będzie pomocne w rekonstrukcji znaczeń prototypów. Po ustaleniu zbioru zasad teoria wymaga, abyśmy mogli przewidzieć formy słów w każdym języku pokrewnym i na wszystkich jego etapach historycznych, niezależnie od tego, czy zostały one potwierdzone na piśmie (lub w odległym dialekcie), czy też nie. Przewidywania są oczywiście możliwe tylko dlatego, kiedy teoria jest oparta na ścisłym zestawie reguł i podpunktów wywodzących się z „twardej nauki”, czyli dźwięków i ich grup jako słów.

    Takie przewidywania były możliwe zwłaszcza po pojawieniu się (1870 r.) bardziej rozwiniętej formy językoznawstwa indoeuropejskiego wraz z ustanowieniem regularnej korespondencji dźwiękowej (Lautgesetze) przez szkołę Leipzig Junggvammatiker (Bibliothek Indogermanischer Grammatikenn). Takie prognozy przewidują kształty i formy słów w różnych powiązanych językach i raczej nie są narażone czy niepokojone przez analogię. Innymi słowy, próba zapisania sanskryckiego lub indoeuropejskiego słowa, w postaci staro angielskiej lub stropolskiej lub też nowoczesnej, czy też takiego, znalezionego w starym manuskrybcie czy rzadkim dialekcie.

    Jednak takie przewidywania obejmują również przedmioty, których nie zaobserwowano w żadnym języku indoeuropejskim. Na przykład opracowany ponad sto lat temu (1879) przez Ferdynanda de Saussure'a, zbiór nieznanych dźwięków, zwanych później laryngami3 {hhh 2, h 3).

      3 Teoria laryngalna– teoria, według której wjęzyku praindoeuropejskim, oprócz zwykłych spółgłosek i samogłosek istniały trzy głoski o artykulacji gardłowej lub krtaniowej, zwane głoskami laryngalnymi lub w skrócie laryngałami (z gr. larynx 'krtań'). Hipotezę co do istnienia laryngałów w prajęzyku zaproponował w 1879 Ferdinand de Saussure, jakowyjaśnienie pewnych irracjonalnych z pozoru zjawisk fonetycznychobserwowanych w językach indoeuropejskich (np. wzdłużeń), zwłaszcza w starożytnej grece w formach i wyrazach odziedziczonych z prajęzyka. Laryngały utrzymały się jedynie w języku hetyckim i we wczesnych zapożyczeniach indoeuropejskich języków uralskich. Laryngały w piśmie oznacza się symbolicznie jako h1, h2, h3, ale ich rzeczywistego brzmienia nie znamy. Wiadomo tylko, że miały one możność wpływu na barwę sąsiadującej samogłoski, a przede wszystkim na barwę samogłoski powstającej na miejscu zanikłego laryngału. I tak, h1 daje przeważnie samogłoskę [e], h2 [a], a h3 [o]. Przypuszcza się że h1 brzmiało jak [ʔ] lub [h], h2 jak [x] lub [ħ] a h3 jak [xʷ] lub [ɣʷ].

    Część 2